hande
@handedurali
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yerdeki her şeyi küçümser, iyi seçmeyen kısık gözlerini sürekli göğe dikerdi. Ya da apartmanların arasından görebildiği gök kesitlerine... Martılardan hiç hoşlanmazdı. Ona göre hepsi yanlışlıkla kanatlanmış birer tavuktu; ürküntü veren cırtlak seslerini her işittiğinde kulaklarını tıkar, Zeliha adını verdiği bir kumruyu bekler dururdu. Zeliha’nın oraya nasıl alıştığını hiçbir zaman öğrenemediler. Ya da nasıl oldu da Hûma, onca gök döküntüsü arasından, dünyayı sisli gören gözleriyle kuşun birini ayrımsayıp hiç sakınmadan annesinin adını vererek kendine sakladı?
Oğuz, bakışlarını Hûma’dan ayıramazdı. Annesi babasına hiç aşık olmadığı için ya da aşktan kederli biriyle göz göze gelmediğinden mi ne, Hûma’ya aşık olduğunu bilmezdi. Bunu saflıkla apaçık belli eder, ama kendisi hissedemezdi. Kanayana kadar kemirdiği dudağının acısını hissedemediği gibi.
Anımsamanın en çileden çıkaran yanı, anımsamaya bir türlü son verememek. Niçin her keresinde bir utanç hissedilir ardından, bir suç, bir ölüm belirir alnın derin çatalında? Bir de neden kırışır insanın yüzü tam da anımsarken?