Bana göre bir insan hayatını dolu dolu sonuna kadar yaşayacaksa her duyguya biçimlenme şansı, her düşünceye ifade şansı, her düşe gerçek olma şansı vermeli. Ancak o zaman dünya öylesine bir neşe dürtüsü kazanacaktır ki hepimiz ortaçağın bütün hastalıkların unutacak, Helen idealini belki de Heleni idalinden daha güzel ve değerli bir şeye yöneleceğiz.
Bizim soyumuz da cesaret diye bir şey kalmadı. Belki de hiçbir zaman olmamıştı. Ahlakın temelinde toplum korkusu, dinin temelinde Tanrı korkusu yatıyor ve bizi bu iki korku yönlendiriyor.
Hayatın amacı kendini geliştirmektir. insanın kendi doğasını eksiksiz biçimde geliştirmesi... hepimiz işte bunun için buradayız. Bugünlerde insanlar kendi kendilerinden korkuyorlar. Görevlerin en büyüğünü unuttular. Bir insanın kendine karşı görevini. Elbette yardım etmeyi seviyorlar. Yoksulları doyurup dilencileri giydiriyorlar. Ama kendi ruhları aç ve açıkta.