Hande Emeksiz Karabaş
@handemeksiz
Vakit ayırabildiğim kadarıyla okuyorum
O ölüler diyarında insan kendini yürüyen bir ölü gibi hisseder.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Deprem ne tuhaf şey. Ayağımızın altındaki zeminin katı ve hareketsiz olduğuna inanırız. ‘Ayakları yere basmak’ diye bir deyim bile vardır. Ama bir gün aniden öyle olmadığını anlarız.
Yüreğim taştan değil. Taş bazen kırılıp parçalanabilir. Şeklini yitirebilir. Ama insanın ruhu parçalanmaz. O şekli olmayan şeyi, iyi de olsa kötü de olsa, sonsuza dek birbirimizi aktarabiliriz. 
… Tanrı insanı sınıyorsa, neden insan da Tanrı’yı sınamasındı?
İnsan karşısındakini ağlamaz; ona bakar, ona ağlıyormuş gibi yapar ama asıl kendine ağlar. Televizyondaki dizilere de öyle az aglamam ben. Bilmiyor muyum sanki onların yalan olduğunu? Biliyorum. E, peki neden ağlıyorum? Kendime.
