Günaydınlar efendim.
Sabahı şerifleriniz hayrolsun inşallah.
Bu saatlerde uyanmak yerine kollarının arasında mayışık mayışık kıvrılmayı seçerdim eğer hayat bana bi seçim yaptırsaydı.
Açılmayan gözlerimden öpüp şöyle belimdeki boşluğa sarılıp kendine yaklaştırıp kokunu içine doldurmanı hiç bir şeye değişmezdim bu saatlerde.
Allahım🤲🏻
Öyle güzel uyuyor ki.
Uyku yarı ölüm hali derler insannın yaşadıklarını bi müddet unuttuğu, acısını unuttuğu, arındığı,
kavuşamadığı sevdiklerine kavuşup hasret giderdiği, içine attıklarını yeri gelip uykusunda kötü rüyalarla dışa vurdukları yeri gelip iç çeke çeke ağladıkları üç beş saat.
Ama demişler ki uyku yarı ölüm hali.
İnanmıyorum artık buna.
Çünkü öyle tertemiz,
Öyle saf,
Öyle sessiz sedasız,
Öylesine huzur dolu ki uykusunda.
Böyle güzel uyunmaz Allahım.
Böyle huzur verilmez uyurken bile.
Bak ne diyorum;
Nefes alışın verişini duymak için sabahı sabah ettim.
Bu nasıl bir sessiz uyumaktır sükunet içinde.
Sarıp sarmalamak göğsüne sokmak istiyor insan seni sen uyurken.
İçim sabaha dek sen doldu be adam.
Duyamasam da hissettim nefes alışını,
Göğüs kafesinin usulca inip yükselişini hissettim.
Senle olan kalbim yanına varıp yüreğindeki yangını söndüremedi ama sabaha kadar uykunda karşındaydı. Bir gün yanı başında da olacağız.
Avuçlarımdaki duanın sahibi sensin.
Yolum sensin.
Hüznüm de sensin mutluluğum da.
Bilirim ki her fırtınanın ardından sükunetle gögü saran güneş doğar.
Ve aynı yerde aynı kişide o güneşi yaşamak çok daha kıymetli olur.
İbrahim…
İçime akkor dudaklarından ağı düştü,
Bilmem hangi yürekte böyle sultandı ölüm,
Rüya baygın bir gece, gündüz hülyandı ölüm,
Aşk uğrunda bilmem ki neden kınandı ölüm,
Her akşam tufanında harap oldu güneşim,
İnandı sana ölüm ellerine dokundun,
Mutluluk sandı ölüm uçan kelebekleri…
21/06/2026
…🖋️biR’ münZ’evî üstâd
@ustad_kaLem
Nurullah Genç
Nurullah Genç (ölüm noktürnü)
Nurullah Genç
Nurullah Genç (ölüm noktürnü)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ley’Lâ & İbrahim…
Ley’Lâ ölüm seni sevmektir bir celladın elinde,
En ağır fermanıydı içimde sensizliğin
Yollarında yürürken sanki insandı ölüm,
Ley’Lâ bilmem ki aşk uğrunda neden kınandı ölüm,
Ayrılıkla, hüzünle, aşkla sınandı ölüm…
İçime akkor dudaklarından ağı düştü,
Bilmem hangi yürekte böyle sultandı ölüm,
Rüya baygın bir gece, gündüz hülyandı ölüm,
Aşk uğrunda bilmem ki neden kınandı ölüm,
Her akşam tufanında harap oldu güneşim,
İnandı sana ölüm ellerine dokundun,
Mutluluk sandı ölüm uçan kelebekleri…
21/06/2026
…🖋️biR’ münZ’evî üstâd
@ustad_kaLem
Nurullah Genç
Nurullah Genç (ölüm noktürnü)
Nurullah Genç
Nurullah Genç (ölüm noktürnü)Ley’Lâ & İbrahim…
Ley’Lâ ölüm seni sevmektir bir celladın elinde, bilmem hangi yürekte böyle sultandı ölüm,
Ellerine dokundun, sana inandı ölüm; çoğaldıkça çoğalan bir sevda ülkesinde,
Yollarında yürürken sanki insandı ölüm; akkor dudaklarından ağı düştü içime,
Ley’Lâ sensizliğin en ağır fermanıydı içimde, dudaklarımdan sızan bir damla kandı ölüm,
Ayrılıkla, hüzünle, aşkla sınandı ölüm; viran eylediğin gün yorgun hayallerini…
İçime akkor dudaklarından ağı düştü,
Bilmem hangi yürekte böyle sultandı ölüm,
Rüya baygın bir gece, gündüz hülyandı ölüm,
Aşk uğrunda bilmem ki neden kınandı ölüm,
Her akşam tufanında harap oldu güneşim,
İnandı sana ölüm ellerine dokundun,
Mutluluk sandı ölüm uçan kelebekleri…
21/06/2026
…🖋️biR’ münZ’evî üstâd
@ustad_kaLem
Nurullah Genç
Nurullah Genç (ölüm noktürnü)
Nurullah Genç
Nurullah Genç (ölüm noktürnü)Sende Evde Kaldın1000Kitap
Antropologlar der ki, insan toplulukları hayatta kalma ve üreme üzerine kuruludur. Evet, biyolojik bir gerçek bu. Ama biz artık mağara devrinde yaşamıyoruz. Modern dünyada birey, kendi anlamını yaratma hakkını kazandı. Yine de kolektif bilinçaltımız hâlâ “evlen, yuva kur, çocuk yap” komutunu tekrar tekrar fısıldıyor. Özellikle kadınlara. Çünkü tarih boyunca kadının değeri, doğurganlığı ve ev içi rolü üzerinden ölçüldü.Psikoloji bunu “sosyal rol teorisi” ile açıklıyor. Toplum bize roller biçiyor ve biz de o rollere uymazsak dışlanma korkusu yaşıyoruz. Karen Horney’in “nevrotik ihtiyaçlar” kavramı burada devreye giriyor: Sevgi, kabul görme ve aidiyet ihtiyacı o kadar güçlü ki, insanlar mutsuz bir evliliğe razı oluyor, yalnız kalmaktansa. Oysa Carl Jung’un “bireyleşme” süreci tam tersi bir yolculuk öneriyor: Maskeleri atmak, kendi gölgemizle yüzleşmek ve gerçek benliğimize ulaşmak. Evlilik bu yolculuğun bir durağı olabilir, ama kesinlikle istasyonu değil.Felsefeye bakalım. Aristoteles “eudaimonia” der; yani “güzel yaşam”, erdemli bir hayat sürmek ve potansiyelini gerçekleştirmek. Epiktetos gibi Stoacılar der ki, mutluluk dış şartlara bağlı değildir; içimizde, seçimlerimizdedir. Sartre ise varoluşçu bir çığlık atar: “Varoluş özden önce gelir.” Yani sen önce varsın, sonra ne yapacağına karar verirsin. Evlilik bir tercih olabilir, ama zorunluluk değil. Zorunluluk haline getirildiğinde ise özgürlüğün katili olur.Düşünün: Nobel ödüllü bir bilim insanı, uluslararası arenada konuşmalar yapan bir lider, kitapları onlarca dile çevrilmiş bir yazar… Ve bir teyze, çayını yudumlarken “Kızım, sen de evde kaldın” diyor. O kadının umurunda mı gerçekten?Bence değil. Çünkü o kadın çoktan Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisinin en tepesine, “kendini gerçekleştirme” basamağına tırmanmış. O,
Sende Evde Kaldın
Antropologlar der ki, insan toplulukları hayatta kalma ve üreme üzerine kuruludur. Evet, biyolojik bir gerçek bu. Ama biz artık mağara devrinde yaşamıyoruz. Modern dünyada birey, kendi anlamını yaratma hakkını kazandı. Yine de kolektif bilinçaltımız hâlâ “evlen, yuva kur, çocuk yap” komutunu tekrar tekrar fısıldıyor. Özellikle kadınlara. Çünkü tarih boyunca kadının değeri, doğurganlığı ve ev içi rolü üzerinden ölçüldü.Psikoloji bunu “sosyal rol teorisi” ile açıklıyor. Toplum bize roller biçiyor ve biz de o rollere uymazsak dışlanma korkusu yaşıyoruz. Karen Horney’in “nevrotik ihtiyaçlar” kavramı burada devreye giriyor: Sevgi, kabul görme ve aidiyet ihtiyacı o kadar güçlü ki, insanlar mutsuz bir evliliğe razı oluyor, yalnız kalmaktansa. Oysa Carl Jung’un “bireyleşme” süreci tam tersi bir yolculuk öneriyor: Maskeleri atmak, kendi gölgemizle yüzleşmek ve gerçek benliğimize ulaşmak. Evlilik bu yolculuğun bir durağı olabilir, ama kesinlikle istasyonu değil.Felsefeye bakalım. Aristoteles “eudaimonia” der; yani “güzel yaşam”, erdemli bir hayat sürmek ve potansiyelini gerçekleştirmek. Epiktetos gibi Stoacılar der ki, mutluluk dış şartlara bağlı değildir; içimizde, seçimlerimizdedir. Sartre ise varoluşçu bir çığlık atar: “Varoluş özden önce gelir.” Yani sen önce varsın, sonra ne yapacağına karar verirsin. Evlilik bir tercih olabilir, ama zorunluluk değil. Zorunluluk haline getirildiğinde ise özgürlüğün katili olur.Düşünün: Nobel ödüllü bir bilim insanı, uluslararası arenada konuşmalar yapan bir lider, kitapları onlarca dile çevrilmiş bir yazar… Ve bir teyze, çayını yudumlarken “Kızım, sen de evde kaldın” diyor. O kadının umurunda mı gerçekten?Bence değil. Çünkü o kadın çoktan Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisinin en tepesine, “kendini gerçekleştirme” basamağına tırmanmış. O,