Şimdi anlıyor ki mavi gözlü dev,
dev gibi sevgilere mezar bile olamaz:
Bahçesinde ebrulii
Hanımeli açan ev…
Eksik bir şey...
Bir mayıs daha gitti ömürden,
Evvela portakal çiçekleri çaldı aklımı,
Sonra hanımeli kokuları.
Varmış gibi aceleleri,
Bahar rüzgarına kapılıp gittiler.
Tutamadım zamanı.
Çözer belki haziran sıcağı,
Aramızdaki ince ayazı.
Yarın meçhul, yaşamak ne yazık ki hala güzel,
Bari iğdeler açmadan gel..
