Eğer birine kendi eksiklerimizi kapatmak için ihtiya duyuyorsak bu aşka benzese de aşk değildir. Sevmek, birin kendimize uydurmaya çalışmadan onun gerçekliğine tamamen açık olmak, hem kendi ihtiyaçlarımızı da ifade edip bunları saygı gösterilmesini beklemek hem de onu kendi yolunda yu rümesi için cesaretlendirmektir.
Minnet de gerçek aşkın yadsınamaz bir yanıdır. Aynı saygı gibi bu da ahlaki bir görev olarak görülmemeli, içten olmalıdır. Biriyle birlikte mutlu olduğumuzda onun varlığına minnet duyarız. Bir şey söylediği ya da yaptığı için değil, sadece var olduğu ve bize bu mutluluğu yaşattığı için.