Kitabın baş qəhrəmanları narkotik asıllığından əziyyət çəkən gənc bir cütlükdür. Kitabda bir növ onların gündəliyi kimi yazılıb. Kitabın 3 əsas başlığı var, “O və Həvva” , “Həvva və O” və “Həvva və qızı”. Başlıqların ilki oğlanın gözündən, ikincisi qızın, yəni Həvvanın gözündən, üçüncüsü isə adından məlum olduğu Həvva və qızının gözündən yazılıb. Biz kitab boyu oğlanın adını öyrənmirik. Yalnızca Həvvanı və onun ətrafındaki insanları tanıyırıq. Hekayə xarici ölkədə keçdiyi üçün digər obrazların adları da xarici adlardır. Mənim üçün isə bu obrazlar arasından ən yadda qalanı Leo oldu. Leo istər dünyaya baxışı, istər dünyagörüşü, istərsə də fəlsəfə biliyi ilə məni özünə çəkməyi bacardı. Çox təəssüf ki biz kitab boyu onu çox az görürük.
Kitabın qısaca çatdırmaq istədiyi mesaj isə, narkotikin nə qədər pis bir şey olduğudur. Lakin klassik mətnlərdən fərqli olaraq, 47-ci xromosom kitabında, yazıçı bizi narkotik aludəçiləri ilə güclü şəkildə empatiya qurmağa sövq etdirir. Həmçinin yazıçı Bizlərə “onlar asıllıdır, onlardan uzaq durmalıyıq” fikrinin əvəzinə “onlarda insandır, onlara əlimizi uzatmalı və onlara yardım etməliyik” firkini aşılamağa çalışır. Mən əsəri bəyəndim, xüsusən ilk səhifələri özünü oxutdururdu. Yeri gəlmişkən, bu roman yazıçının 4-cü romanıdır. O bundan başqa, “Mənim lənətlənmiş dünyam”, “Onu sevməyə məhkumam” və “Qullar” adlı romanlarında müəllifidir.
Həmçinin bu kitabı xüsusi qılan bir digər xüsusiyyətdə, kitabın özünə xas musiqi playlisti olmasıdır. Siz onu oxuyarkən, kitabda keçən musiqiləri dinləyə bilərsiz. Kitabın içinə bu musiqilər aiddir:
Hi Profile - Harmony
Hi Profile - Dead or alive
Hi Profile - Mediterranean
Hilight Tribe - Free Tibet
Relativ - Gayatri
Fable - Temple of Light
Technical Hitch - Mama İndia
Technical Hitch - Reborn
Shanti People
Puan vermedi
İçimizde en çok yer kaplayan duygulardan biri olan endişeyi ele alıyoruz bugün. Ve Hattie Harmony bizi oradan oraya sürüklüyor! Açılış gecesine hazır mısınız?
Bu kitap endişeyi bastırmaya çalışmak yerine onun izini süren sıcacık bir hikâye sunuyor. Hattie ise büyüteciyle suçluları değil, kalbimizin içinde usulca dolaşan kaygıları arayan bir dedektif. Ve bize çok kıymetli bir şeyi hatırlatıyor;
Bazı duygular yok edilmek için değil, anlaşılmak için vardır
Kitap boyunca endişe, “kaçılması gereken” bir şey olmaktan çıkıp “dinlenmesi gereken” bir sese dönüşüyor. Çocuklar için sade, ama aslında her yaştan kalbe dokunacak kadar derin… Bu tarz kitaplar yetişkinleri, yani bizleri de etkileyecek tarzda oluyor
Yazarlar hikâyeye samimi ve gerçek bir bakış kazandırırken çizer ise yumuşacık çizimleri ile duyguların o kırılgan dünyasını rengârenk bir şekilde tamamlıyor.
İçimizdeki endişe dedektifine ışık tutacak bu güzel açılış gecesinde yerinizi ayırmayı unutmayın!
Reklam
Hattie Harmony: Endişe Dedektifi'nin ikinci kitabı Açılış Gecesi. Vahşi Orman İlkokulu tiyatrosunun açılış gecesinde herkes panik halinde. Heyecandan unutulan sözler, yırtılan kıyafetler, kısa devre yapan ışıklar... Ama endişe etmeyin Hattie Harmony, Endişe Dedektifi yanınızda. Alet çantasında ihtiyaç durabilecek her şey var. Hattie Harmony'nin bu tür panik dolu anları kontrol altına almak için söylediği ve işe yarayan sihirli bir cümlesi var: 'Endişe, endişe git geriye! Sana vaktim yok böyle bir günde!' Eser, minik okurların duygularını kontrol almasını, sakinleşmesini sağlayacak püf noktaları verirken kendine vakit ayırmanın önemini vurguluyor. Çizimlerin kalitesi, kurgunun verdiği güçlü mesajlar, eğlenirken öğreten karakterleri ile 4-8 yaş olmak üzere herkese tavsiyemdir Arada yetişkinlerin de çocuk ruhunu şımartmaya ve dünyayı çocukların gözünden görmeye ihtiyacı var, işte sizlere aradığınız kitap
youtu.be/ZoUsdRcoShk?si=...
The book suggests that the human mind is naturally composed of various "parts" and a core, undamaged Self. It emphasizes that there are "no bad parts," as even the most destructive behaviors are well-intentioned attempts by protective parts to manage trauma and shield vulnerable "exiles". Through practical exercises, the author demonstrates how individuals can access their compassionate Self-leadership to heal these parts and restore internal harmony and wholeness.
As the fourth installment in Kawaguchi’s renowned series, Before We Say Goodbye offers a familiar yet profoundly moving structure. For those who have journeyed through the previous books, the narrative pattern remains consistent: a small, subterranean cafe in Tokyo, a set of unyielding rules, and a steaming cup of coffee that acts as a bridge between the present and the past.
There is an undeniable aesthetic harmony in reading this book during rainy weather. The sound of the rain outside mirrors the quiet, introspective atmosphere of the Funiculi Funicula cafe. To truly appreciate this story, one needs nothing more than a quiet corner, a warm cup of coffee, and the luxury of time.
At its core, the series continues to pose the same existential question: "If you could go back in time, knowing you cannot change the present, who would you choose to meet?" While some might see the repetition as a flaw, I see it as a meditative ritual.
Ultimately, I would define this work as a poignant chronicle of grief. It explores the weight of things left unsaid and the quiet strength required to finally let go. It reminds us that while we cannot rewrite our history, we can always choose to change how we carry our memories into the future.
Okul tiyatrosunun açılış gecesinde endişeye kapılan miniklerin endişelerini gidermek icin yardıma gelen bir dedektif'in yaptıklarını okuyoruz bu kitapta. Soyut olan kavramları çok güzel bir dille miniklere aktardığı için benim çok hoşuma gitti ayrıca her endişeyi gidermek için bir çözüm olduğu mesajını da veriyor ki bence bu da çok önemli
Reklam
Reklam