Harun Küsmüş
@harunksms
İnstagram hesabım:
instagram.com/edebi.notlarrr?...
pluviofil
Lisans
Gaziantep-istanbul
Gaziantep, 20 Nisan
1213 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Rüzgar yamaçlardan süzülüyor
Bulutlar ardımızdan yürüyor
Öyle çıkıyoruz o rüyanın kuytusundan
Ve varıyoruz oraya
Bir ırmağın, bir ağacın yanına
İçinde beklediğimiz anılar
Canlanıyor birer birer
Suyun akışında, ağacın gölgesinde
Ve
Çoğalıyor gün be gün
İnanmak isteği bir tanrıya
Yada uyanmak sonsuza
Islak ve yorgun teninde
Kıvrım kıvrım içe doğru ruhunla
Çokça sevinçli ve düşünceli
Bazen aptal ve ahmakça
Düşüp kalkınca o yerlerden
Bilincine varınca kendindeki eksikliğin
Tekrar üstüne basa basa
İdrak etmek, şimdi bir zirve gibi
Kendi kendinde bir bütün gibi
İç içe geçmiş ve yekpare
Dönüp durduğun, anlamına vardığın,
Aynı cümleler, aynı düşünceler
Demir ve çekicin örste buluşması gibi
Üst üste aynı sesleri duyduğun gibi
Bir an var yeniden anladığın
Yok edip vazgeçeceğin o şeyler gibi..
-Harun
Reklam
Samimi olan sol tarafına doğru içimde bir yol var. İnişleri, çıkışları, düzlemleri ile. Yaz mevsimi geride kaldı şimdi, Ilık bir sonbahar akşamında arşınladım o yolları, ağır aksak birazda yağmurlu.
Çocukken bakıp ürkek hallerimizi birbirimizden sakladığımız kayalıkların önünde karşılaştık.
Sonunda indik seninle beraber o yamacı, önümüzde uzanan çimenleri yeşil kırları geçtik, doğuya doğru döndük yüzümüzü.
Bulutlar birbirine sokuluyordu orada, artık daha da yakındık birbirimize. Çisil çisil hissediyordum yüzümde, Saçlarında inci tanesi yağmur damlaları parıldıyordu. Sinende birikip etrafa saçılan kokun toprağın kokusuyla karışıp genzime doluyordu, ard arda soluyordum. Sen içime yansıyan halinle toprak gibiydin. Bahşeden, bağışlayan, bağrına basan, anaç ve şefkatli..
İyiye ve güzele dair herşeyi bulurdum gözlerinde, avuçlarına dokunurdu parmaklarım.
İçimde belirirdi hüzünle karışık bir heyacan.
Uzanırdım varlığına, uyurdum ikliminde, kendim sen olurdu öylesine.
Kendi kendine, kendiliğinden..
Unuturdum bana dair herşeyi o anlarda.
Ben sende yok olur.
Ben sende var olurdum...
-Harun
Ucunu kıyısını bulmaya çalıştığı anıların girdabına bıraktı ruhunu, yılların getirdiği yorgunlukları sarıp sarmaladı göğsünde. Yaşanılası, yaşanmamış olan her şeyi aklından geçirip, akıntıda kaybetti bilincini, hüzün çoktan geceyi fırsat bilip sokulmuştu koynuna. Avuçlarından eriyip akan umut damlalarını hissetti, ritmik atan nabzıyla, kımıldanan parmak uçlarında. Sıkı sıkıya tutundu ruhuyla bedeni arasında ki o gizli geçidin kapısına, yoksa dağılacak, tuzla buz olacaktı...
Harun Küsmüş
Kıyıda Olmak
Hep kıyıda olmak,
Ucundan kıyısından işte
Yakalamak isterken bir hasleti
Dalamamak, bazen denize
Bazen gökyüzünde ki bulutlara
Bazen de sınırsız hayallere
Sınırları geçmek ister oysa insan
Takılıp kalır hissiz ve nedensiz
Bir yerlere, bir şeylere işte
Önce seyre dalar
Sonra dönüşü olmayan yollardan kaçar.
Bir korku hezeyanı belki bu,
Ya da benzeşmekten çekinmek
Diğerine
-Harun Küsmüş
İnsanın kalbi her daim aynı yerin sahibidir ufukta, güneşle bulutların birleştiği oval köşede. Akışkan bir yaşam formu demleniyor bilincimde, yorgun ve azalmışım bir akşamüstü. Islanmış kaldırımlarda arıyorum onbininci damlasını yağmurun, üzerine basmamak için ıslanıyor tabanlarım. Gecelerimde düşünce semtlerinde gezerken yüzlerce durak değiştiriyorum, kararsızım. Sert bir yumruk gibi havada asılı bakışlarım. Ucunda ölümün olduğu çok fazla uçurumdan geri geri gitti kavgalarım. Yakıyor, yanıyor, yıkılıyor olsada bazı konuşmalarda o dostluklar. Tamiri mümkün olmayan karakter sınırlarından geçiyor içsel analizler.
-Harun
Reklam