kendimi defalarca kez itip, kenarından seyretmek istediğim apartmanın çatısındayım.
yine kendimi itme istenci ve izleme istenci içerisinde ordan oraya yuvarlanıp duruyorum. salıverdiğim tüm iyi dileklerin yerini, sorguladığım bir yaşam muğlaklığı aldı. sorgu her defasında bittiği yerde bir apartmandan kendimi aşağı itme istenci ile doluyorum. üstelikte geride tek kelime neden bırakmadan. merak edilsin ama nedeni bilinmesin. anlamsızlığın içerisinde ki anlamsızlığı anlatabilecek bir nedenim yok çünkü. beyin ve geri kalan organlar çalışıyor evet hayatta kalmaya çalışıyor ve aynı tekrarlanan şeyleri yapıyorlar. bundan ötesine geçmek sınırlara toslamak demek. iplerin gergin, suratların asık olduğu, kendi gerçeğini sümen altı etmiş, disk yuvasına yerleştirilen program kartına göre işleyen iki ayaklı canlılar dünyasında ben bir hiçim milyonlarca hiç noktasından sadece biriyim...
Harun Küsmüş