Teşekkürün de senin olsun! Demek kıçına tekme atar larmış. Demek oluyor ki sen kıçından başka bir şey düşünmüyorsun, yalnız kıçını düşünüyorsun!
- Evet, tam söylediğin gibi. Yalnız kıçımı düşünüyorum. Sen boşuna konuşuyorsun. Hem sen nesin ki?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
10/10
Beğendi
·22 günde okudu
·2022 10. kitabı
"Eğer ölümün onlar için hiçbir önemi yoksa, yaşamanın da yoktur. Öyleyse niçin ve nasıl yaşıyor bu insanlar?"
Farketmeden, Farkedilmeden
Rüzgar denizinde savrulan yapraklar..
Sararıp solmuş sonbaharın nazında
Sokulmuş sokak lambasının loşluğuna..
Yapraklar bir zaman, hissederdi
Umudun kıpırtrısına özenen diğer yaprakların hışırtısını
Tutunurken dallarına,
Olgunlaşıp sararınca apansız Sonsuzluğun özgürlüğüne özenir oldu
Susuz kalmanın, yollara düşmenin hazzını merak etti
Şimdi konakladığı kaldırım taşlarında
Rüzgarla güneş arasında,
Bir anda geceye teslim olurken gün aşırı
Nasıl geçtiğini anlamadan günün
Durakladı birden,
Bir çift sevgilinin mahrem sözlerini duydu sanki,
Gecenin karanlığında bir insanın haykırışını,
Soluğunu tuttu etrafına bakındı.
Şahit olunan belkide bir çocuk kahkasıydı
Çünkü sevgililer hep el ele, göz göze çocuk gibiydi
Uyanınca sabahleyin
Sonra..
Bir anda boşalan dolan, okul bahçesinde buldu kendini
Hayatın sırrıdır bu belki de..
Ordan oraya savrulmaktır gerçeği hayatın.
Hemde farketmeden, farkedilmeden.
Harun KÜSMÜŞ
Asıl gerçekliğine göz yumduğum bir dünyayı paylaşıyorum diğerleriyle. Sürekli süreksiz heveslerin ve devamı gelmeyen yolların adamıyım. Tutup tutup bıraktığım bir ipin ucu gibi hepsi. Geriye kalan ne varsa diye düşünmeden, cebimdeki son parayı kazanamayacağım bir kumara basmış gibiyim. Uçurum var önümde ve ben kanatlarımın yokluğuna aldırmadan, uçmanın çaresizliğine üzülüyorum. Son kibritle son ateşi yakıp ısınıyorum. Bir kaç kitap var elimde. Viktor Frankl dan Jean Baudrillard' a ondan da George Orwell' a koşuyorum, Dostoyevski de insanı buluyorum. Ve dediği gibi aşağılık bir iç çekişle her şeye alışıyorum. Zamanla tüm adilikler normalleşiyor. İlkin cebelleştiğim tüm acılar sonradan hep var gibi geliyor. Bulutlar üzerimde bir perde, yer altımda bir liman oluyor. Denizler içimde, dalgalar ruhumda duruluyor. Kaybedişlerimi yitireli çok oldu oysa, tanımsız bir hissizliğin içinde ben kazanmamaya çalışıyorum.
Harun Küsmüş