H. K
@harunus
Reklam
Cumhuriyet rejimi iktidarını klasik anlamda dikatatörlük saymak belki mümkündür. Ne var ki yeni olayları eski kalıplar içine sıkıştırmak bizi mutlaka gerçeğe götürmeyecektir.
Atatürkçü iktidarın asıl niteliği toplumun hastalıklarını tedavi edebilecek dozda "müessir" (etkili) olabilmesidir. Az gelişmiş bir sosyal yapının direnme yuvalarını ortadan kaldırabilecek ve memleketi kalkındırabilecek kudrete sahip bir hükümet görüşünün kaynağı bu olayda saklıdır.
Hükümet meclisti, Hükümet, devrimci davranış ile sosyal hastalık mikroplarının Türkiye'nin siyasal hayatında birer kuvvet olmalarını asla kabul etmemiştir. İrtica hürrüyet diye bir şey olmazdı. Atatürkçülüğün karşısına hep bu çevre temsilcileri çıkmıştır. Ortaçağ kalıntılarının, Şark kafası'nın temsilcileri onlardı. Bu kuvvetlerle savaşmak gerekmiştir. Devrimin doğal gelişim yolu üzerindeki bu engelleri yıkmadan istikalal savaşı bitmiş sayılamaz.
Türkiye'nin az gelişmiş bir ülke oluşunu Mustafa Kemal hiç bir zaman saklamamıştır. Kalkınmak için de, az gelişmişlik koşullarını ve eğilimlerini okşamak, kışkırtmak ve bu yoldan oy avcılığına sapmak Türk Devrimi açısından, bir siyasal ahlaksızlık sayılmıştır. Halk refaha ulaştırılacaktı. Aldatılmayacaktı.
Devlerçilik, 1924 Teşkilat-ı Esasiye Kanunu'nun ideolojik unsurlarından biri olmuştur. 1961 Anayasası'nın temel saydığı "Sosyal Devlet" "Sosyal Güvenlik" ve "Sosyal Adalet" ilkeri de aynı ideolojik karekterin çağdaş uzantılarıdır.