İnsan bazen bir sebebi yokken de pusulasız ve yelkensiz kalabiliyor, ansızın mevsimlerin ortasına takılabiliyor işte. Böyle zamanlarda varlığın bağrı, ne sebeple yandığını bilemediğimiz bir çıranın isiyle kaplanıyor...
Kendimizi toplamaya başladığımızda, aslında kendimizi dağıtmaya başladığımızı da fark ederiz. Bu yüzden dönmek istediğimiz yalnızca bir öğrenci evi değil, bir acemilik çağının güzelliğidir. iyi şiir hep oradadır...