"Ah! Yıldızlar ve bulutlar ve rüzgârlar, hepiniz benimle alay ediyorsunuz. Bana gerçekten acıyorsanız duygularımı ve belleğimi yok edin ve bir hiç olmama izin verin ama bunu yapmayacaksanız gidin, gidin ve beni karanlığa terk edin!"
Yazık! İnsanlar neden niteliklerini hayvanlarda görülenlerden üstün tutup böbürlenirler, bu onları sadece daha bağımlı varlıklar yapar. Güdülerimiz yalnız açlık, susuzluk ve arzuyla sınırlı olsaydı hemen hemen özgür olabilirdik ama şimdi esen her rüzgâr ve şans eseri duyduğumuz bir söz -ve o söz bizi her yere taşıyabilir- ya da gördüğümüz bir manzara bizi önüne katıp sürüklüyordu.