<Can yürekten incinir ve şu dört insan birbirinden korkar: Harami, padişahtan; hırsız, bekçiden, günahkâr, dedikoducudan ve fahişe, zaptiyeden>
Vicdanıyla barışık olan, denetim ve teftişten korkmaz.
<Dünya kimseye kalmaz. Yüreğini, kainatın Yaratıcı’sına ada. Dünya malına güvenme, senin gibi çoklarını beslemiş, sonra öldürmüştür. Can temiz olarak çıkıp gidecektir, o halde taht ya da toprak üstünde ölmüşsün, ne önemi var!>