Bir şey olmasını bekliyordun,sabahtan akşama kadar bekliyordun ama hiçbir şey olmuyordu.Yine bekliyor,yine bekliyordun.Bir şey olmuyordu.Bekliyordun,bekliyordun,bekliyordun,şakaklarına ağrılar girene kadar düşünüyor, düşünüyor,düşünüyor, düşünüyordun.Hiçbir şey olmuyordu.Yine yalnız, yine yalnızdın.Yapayalnız.
Bizi tam bir hiçliğin ortasında bırakmakla yetindiler;zira bilindiği gibi dünyadaki hiçbir şey insanın ruhunun üzerinde hiçlik kadar büyük bir baskı kuramaz.