günlerden sonra bir gün,
şayet sesimi fark edemezsen
rüzgarların nehirlerin kuşların sesinden,
bil ki ölmüşüm.
fakat yine üzülme müsterih ol;
kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini,
ve neden sonra
tekrar duyduğun gün sesimi gök kubbede,
hatırla ki mahşer günüdür.
ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.
Biliyorum Allahım,
Kalbimin bu döküntü halinden bir bahçe çıkaracaksın.
Dünyanın bütün ütüsüz acılarını serdim de ipe,
Şimdi rüzgârın lütfuna bıraktım kendimi.
"Yeşereceğim," diyorum,
Sanki mutfaktaki saksıda can çekişen o uykucu çiçek değilmişim gibi.