Hatice POLAT
@haticepolatss
23 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Hatice POLAT
, bir kitap okuduPuan vermedi·88 syf.·
4 günde okudu
·Okunma: 25 Haziran 2025 00:00
·2025 22. kitabı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitap, “Japon Balığı Kargaşası” ve “Yemek İblisi” adlı iki öyküden oluşuyor.
İlk öyküde, Mataiçi adlı bir gencin, Masako isimli bir kızın güzelliğine duyduğu saplantı anlatılıyor. Mataiçi, Japon balığı çiftliği işleten bir aile tarafından evlat edinilmiş ve onların yanında çalışıyor. Küçükken zorbalık yaptığı Masako zamanla öyle bir güzelliğe bürünüyor ki, Mataiçi bu güzellik karşısında adeta büyüleniyor.
Masako’nun zengin babası, Mataiçi’yi Japon balıkları hakkında eğitim alması için uzak bir şehre gönderiyor. Ancak Mataiçi yokken Masako başka biriyle evleniyor. Onun güzelliğine asla ulaşamayacağını fark eden Mataiçi, güzelliğine eşdeğer bir Japon balığı üretmeye adıyor kendini.
Yıllarca süren çabalarına rağmen başarısız oluyor. En sonunda bir sel felaketinden sonra bu hayalinden tamamen vazgeçiyor. Tam da bu umutsuzluk anında, ilgilenilmeyen balıkların bulunduğu bir havuzda, o hayalini kurduğu balığı görüyor. Öykü burada, etkileyici bir şekilde son buluyor.
İkinci öyküde ise eğitimsiz olmasına rağmen usta bir aşçı olan Betsuşiro’nun hikâyesini okuyoruz. Betsuşiro, zengin bir ailenin kızlarına yemek yapmayı öğretmek üzere işe alınır. Öyküde onun çocukluğundan bugüne kadar yaşadıkları, kesik kesik bir anlatımla sunuluyor. Olay örgüsü ve anlatım tarzı bakımından bu öykü, bana biraz zorlayıcı geldi.
Her iki öyküde de 2. Dünya Savaşı öncesi Japonya atmosferi detaylı ve etkileyici bir şekilde resmedilmiş.
Ancak ne yazık ki çeviri zayıf kalmıştı. Bazı cümleleri anlamakta oldukça zorlandım. Çeviri daha güçlü olsaydı belki kitabı daha çok severdim.
Kalabalıkta yalnız
Pavese’nin 1949’da yazdığı bu roman, yalnızlık duygusunu ve intiharı sarsıcı bir şekilde ele alıyor.
Hikâye, Roma’dan doğduğu şehir olan Torino’ya dönen iş kadını Clelia’nın gözünden anlatılıyor. Clelia burada, kaldığı otelde intihar girişiminde bulunan Rosetta ve onun arkadaş çevresiyle zaman geçiriyor. Zamanla Rosetta’yla dostluk kuruyor ve bu arkadaş grubunun yaşamına içeriden bakmaya başlıyor.
Clelia’nın etrafındaki kadınlar; bir zamanlar imrendiği, özgür ruhlu, kendinden emin kadınlarken; şimdi hayata karşı umutsuz, züppe, savrulmuş kadınlara dönüşmüşler. Clelia, bu dönüşümü oldukça alaycı ve yer yer yargılayıcı bir dille aktarıyor. Roman boyunca Clelia, bu kadınlarla olan ilişkilerinde hem yakınlık kuruyor hem de giderek onlardan uzaklaşıyor, içsel bir yabancılaşma yaşıyor.
Romanın dili yer yer sivri ve soğuk; duygusal olarak mesafeli. Özellikle bazı bölümlerinde ağırlaşan tempo beni zaman zaman zorladı, ama genel olarak anlatım gücü ve karakter derinliği etkileyiciydi.
Pavese’nin kadın karakterler üzerinden çizdiği yalnızlık ve arayış hali hâlâ güncelliğini koruyor. Umutsuzluğun sessiz biçimlerini anlamak isteyenler için sade ama etkili bir roman.