Bazen küsmek iyi gelir insana. Başkalarına küsmek kendine dönmektir, kendine sarılmak, kendini sevmektir. Kendi dikenleri batar insana böyle anlarda. Yine de bu dikenlerin battığı yerden akan kirli bir kandır, aktıkça arınır insan.
Mücadele ettiği zaman insan mücadele ettiklerini güçlendiriyor. Bunu anladıktan sonra bıraktım mücadele etmeyi. Bir şeylere karşı olmak değil, bir şeylerden yana olmak öne çıkmalı.
Neden bazı insanların yüzü manalıdır, bazılarının değildir? Dedikleri gibi, içleri yüzlerine mi yansır gerçekten? Bazı insanlara neden hemen ısınırız da, başkalarından uzak dururuz?