Zamanlar geçtikçe hiçbir şey bilmeyeceğini, bu dünyâya, sâde hayran olmak için gelindiğini öğrendi. Bilmenin âlâ derecesi bilmemek, ilmin gâyesi de ilimsizlikmiş.
Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu,
açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı.