Güneş usulca iner ufuk çizgisine,
Bir veda saklıdır kızılın içinde.
Gökyüzü boyanır turuncuya, mora,
Sessizlik dokunur kalbin en derinine.
Rüzgâr hafif eser, deniz dinler onu,
Martılar taşırken günün son notunu.
Bir gün daha geçer hatıralar gibi,
Akşam sarar dünyayı ince bir örtü gibi.
Ve her gün batımı fısıldar insana:
“Her son, yeni bir başlangıcın kapısıdır aslında.”