Havvanur❀
@havvanur0
Öğretmen
177 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
“İnsan değil mi efendim, elbette elemi de olur kederi de.”
Türk edebiyatının ilk polisiye romanı olan Esrar-ı Cinayat, beni sadece bir suç dosyasının içine çekmekle kalmadı; adeta bir zaman makinesine bindirip 19. yüzyılın atmosferine götürdü. Ahmet Mithat Efendi’nin kendine has anlatım tarzıyla da akıp giden bir roman oldu.
Cinayetin adım adım çözülmesi merak duygusunu taze tuttu. Olayların çözülme süreci ilgi çekici olsa da yazarın yer yer yaptığı uzun ve detaylı açıklamalar anlatımın akıcılığını biraz yavaşlatmıştı. Ancak bu durumu, yazarın dönemin toplumsal koşulları gereği halkı bilgilendirme amacını göz önüne alarak değerlendirdiğimizde, bu ağırlaşan tempo biraz daha anlam kazandı.
Eser sürükleyici bir polisiye romanı olarak değil de Türk edebiyatının bu türdeki ilk örneği olarak değerlendirilmelidir. Günümüzün hızlı tempolu romanlarıyla kıyaslandığında durağan gelebilir fakat sunduğu farklı okuma deneyimiyle keyifli bir eserdi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Yaşam belki de yarı yarıya düşle dolu olduğu için böylesine güzeldi.”
Cengiz Aytmatov’u okumak bozkırda yol almak gibi. Elveda Gülsarı ise bu yolda rüzgar gibi esti.
Eser yaşlı Tanabay ve atı Gülsarı’nın son yolculuğunu anlatsa da arka planda koca bir hikaye var. Gülsarı aslında Tanabay’ın gençliği, enerjisi ve sisteme olan inancıydı. Tanabay yaşlandıkça ve yoruldukça o inanç yavaş yavaş parçalandı. Gülsarı’nın her sendeleyişi Tanabay’ın umutlarından bir parça daha kopardı.
Aytmatov gösterişten uzak ama bir o kadar da sarsıcı bir dil kullanarak bizi bu iki karakterin iç hesaplaşmasına ortak etti. Bu hesaplaşma sadece bireysel değil; inandığı değerlerle, uğruna emek verdiği sistemle ve hayal kırıklıklarıyla yüzleşmesiydi.
Elveda Gülsarı sessiz bir veda hikayesiydi. Ne büyük kopuşlar ne de dramatik çığlıklar vardı. Yavaş yavaş sönen bir hayat ve tükenen bir inanç vardı. Romanın sonunda, başta esen o rüzgarın dindiğini hissettim.
“Sevmemek istemenin sevmek olduğunu bu ana gelinceye kadar bu derece şiddetle tecrübe etmemiştim.”
Hayatımız durmadan dönen bir değirmen…Hayallerimiz, en derin duygularımız ve kaçamadığımız sevgilerimiz bu değirmenin içinde şekilleniyor. Yazar, bu şekillenme sürecini anlatan bir yolculuk sunuyor.
İlk sayfalarda “Ben şu an ne okuyorum?” diye içimden geçirdiğim oluyordu.Ama okudukça sevdanın bir insanı nasıl değiştirebileceğini, zorlayabileceğini görmüş oldum. Anlatılan duygular çok gerçekti ve bizden bir parça gibiydi. Aynı sayfa içerisinde bir karaktere sinirlenirken, az sonra onun düştüğü duruma gülüp, hemen sonra ona acıyabiliyorsunuz. Bu duygu geçişleri eserin etkisini de güçlendiriyor.
Yazarın dili oldukça sade ve akıcı. Buna rağmen bazı bölümlerde duyguların çok yoğun anlatılması kitabın etkisini daha da artırıyor.
Hüseyin Rahmi dönemin idealize edilmiş aşıkları yerine, kusuruyla ve bencilliğiyle bize insanı anlatıyor.
Gönül Bir Yel Değirmenidir Sevda ÖğütürHüseyin Rahmi Gürpınar · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20255,6bin okunma
“Demek hayat dedikleri şey böyle sonuna kadar müthiş darbeler toplamakla geçecek.”
Ahmet Cemil’in umutla kurduğu mai hayallerin hayatın sert gerçekleri karşısında nasıl dağıldığını anlatan bir iç dünya romanı. İnsan okudukça onun kırılan umutlarında kendi hayal kırıklıklarını buluyor. Roman boyunca en etkileyici his, başarısızlıktan çok anlaşılmamışlık duygusu oluyor. Bir noktadan sonra Ahmet Cemil’in değil, onu hayalleriyle baş başa bırakıp gerçeklerle yüzleştiren dünyanın acımasızlığı sorgulanıyor.
Eserin dili ağır ama duygusu çok yoğun. Bu roman, hayal kurmanın güzelliğini ve bedelini aynı anda hissettiren bir klasik.
“Bir de içine acı bir karamsarlık çökmüştü. Karamsarlığı gittikçe içini acıtıyordu.”
Yılanı Öldürseler , Hasan’ın daha çocuk yaşta intikam fikriyle kuşatılması, masumiyetinin nasıl adım adım elinden alındığını anlatıyor. Roman boyunca suç kavramı sürekli el değiştiriyor. Suçun aslında kimse ait olduğu sorusunu sürekli düşündürüyor. Bir noktadan sonra Hasan’ın değil, onu bu noktaya sürükleyen törelerin ve insanların suçlu olduğu açıkça hissediliyor.
Yaşar Kemal’in dili sade ama duygusu çok güçlü. Bu acı hikaye, insanı vicdanıyla baş başa bırakan etkileyici bir eser.
