Türüne Göre Film Önerileri.
Türlerine göre izlediklerimden en iyi bulduklarımı sıraladım:
Polisiye-Suç:
Enola Holmes serisi (1, 2 ve 3)
Shatter İsland
Witness for the Prosecution
Murder on the Orient Express
Sherlock Holmes
Fantastik:
Damsel
Harry Potter serisi
Fantastic Beasts and Where to Find Them
How To Train Your Dragon
Yürüyen Şato
Dune
Doctor Strange
Pan'ın Labirenti
Gerilim:
The Village
Exam
Run
Shatter İsland
Others
Fall
Dünya Savaşı Z
Sığnak (2023)
Bilim Kurgu:
Sen tenhasın ben yalnız varsın sesimizi duyan olmasın
Bir gecenin karanlığı
Birde ayın mehtabı vursun kıyıya
Yüreklere örtülü tüller
Gözlere çekilmiş duvarlar yıkılsın
Gecenin en sessiz anında yankılanırcasına
Gece en karanlık anına varsın
Dolunay zirvede kalsın
Işığı yalnızca üzerimizde kalsın
Gözlerinin derinliği büyülesin geceyi
Gözlerinin derinliğinde kaybolayım
Yolumu bulmak değil maksadım
İsterse sonsuz bir labirent olsun yolum
Hiç bu kadar anlam bulamamıştı sessizlik
Gözlerinin vaveylasını duyarken
Beni içine çekiyordu
Korkuyordum bir adım daha atmaya
Ama engel olamıyordukta
Gözlerimizin sesine
Bir adım daha atıp nefesini hissettiğimde yüreğime dokundun
Ne duvar ne perde kalmıştı
Bir volkan olmuştu yüreğim
Hayat bulmuş yaseminler çiçekler açmıştı…
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bilfiil iştirak ettiğim bu haleti ruhiyeyi halatla kıyıya çekmek isteyen denizci tayfasının kuru gürültüsünden usanmış ve buna bir son verme mecburiyetini en zaruri ihtiyacımdan bile daha kaçınılmaz bir dürtü olarak teneffüs etmekteyken, hayat ve şürekası üzerine iki çift kelam kıvırmak da pek ehemmiyetsiz gelmekte takdir edersiniz ki ama işte bir kez olsun, bir şekilde yazmaya başlayınca da yazmak istemediğin bile yazdığına dönmüyor mu gel de delirme. insanın ölesi kalmaz böylesi bir labirente girmeye görsün 🤘🏻
Kuantum Çağı ve İdrakin Hicreti: "Mülk O'nun"
Kuantum Çağı ve İdrakin Hicreti: "Mülk O'nun"
"Kuantum fiziği çıktı mertlik bozuldu mu?"
Her şeyin olabilirlik düzlemine dahil olması, insanı zihin ve felsefe dünyasında reform yapmaya mecbur etti...
Newton’un o saat gibi tıkır tıkır işleyen, her şeyin yerinin ve zamanının belli olduğu determinist evreni bize bir konfor alanı sunuyordu. Ne de olsa sebep belliydi, sonuç belliydi; akıl, doğrusal bir çizgide güvenle yürüyordu. "Mertlik" o düzlemde, kuralların netliğindeydi.
Sonra kuantum fiziği sahneye çıktı ve o net çizgileri birer olasılık bulutuna dönüştürdü. Bir parçacığın aynı anda hem burada hem orada olabilmesi, gözlemcinin niyetinin ve bakışının deneyin sonucunu doğrudan bükmesi, klasik mantığın ezberini tamamen bozdu. Artık "ya o ya bu" diyemiyoruz; evren bize felsefi bir zorunlulukla "hem o hem bu" demeyi dayatıyor.
Bu durum, zihinsel dünyamızda çok köklü bir reformu zorunlu kılıyor çünkü:
"Mutlakiyetten olasılığa"...Katı determinizm yerini ihtimaller felsefesine bıraktı. Bu da ahlâktan ontolojiye kadar her şeyi statik bir yapıdan, dinamik bir sürece dönüştürdü.
"Özne ve nesne bütünlüğü"... Kuantum, gözleyen ile gözleneni birbirinden ayıramayacağımızı söyler. Yani insan, evreni dışarıdan izleyen tarafsız bir seyirci değil; baktığı her şeyi dönüştüren, varoluşun aktif bir paydaşıdır.
"Doğrusal olmayan nedensellik"... Hayat ve düşünce artık düz bir çizgide akmıyor. Tıpkı biyolojideki anlık mutasyonlar veya ekosistemdeki kırılmalar gibi, zihin dünyamızda da sıçramalarla, öngörülemez eşiklerle düşünmek zorundayız.
Bu yeni düzlemde "mertlik" belki biçim değiştirdi ama büsbütün yok olmadı. Eski dünyanın katı ve her şeyden emin olan o sahte güvenliğinden sıyrılıp; olasılıkların, belirsizliğin ve muazzam bir iç içe geçmişliğin getirdiği o derin bilgeliğe
Bugün pek hakim olmadığım eskilerden kalma bir mahalleden geçtim, mahalle eski yapısından dolayı bana nostaljik günlerimi hatırlattı. Buradaki tüm yollar dağa tırmanıyormuşsunuz gibi genelde yokuşlu oluyor ama bu mahalledeki yokuş bana göre diğer tüm yokuşlardan ayrılıyor. Sanırım şehrin en dik ve en dar yokuşlarından biri. Dik yokuşu inmek kolaydır ama çıkmak tam bir işkence... Hava da sıcak olunca çıkarken kısa bir yol keşfederim umuduyla mahallenin iç kısmına doğru yol almaya başladım. Gecekondu evlerin o tenha sokakları bir anda küçükken oynadığım counter-strike oyununu anımsattı. :D Yolun bir yere çıkması umuduyla yürüdükçe yürüdüm. Yol aldıkça daha dar sokaklardan geçtim, o kadar yol seçeneği ve o kadar belirsizlik vardı ki nereden gideceğimi bilemedim. Üç dört evin dip dipe, karşılıklı olduğu bir kapının önünden geçerken baktım yerde 90'lardan kalma gri bir televizyon var. Hahaha zamanda yolculuk mu yaptım, diye kendimle dalga geçmeye başladım. Dar sokaklar bitmek bilmiyordu, en sonunda da çıka çıka çıkmaz bir sokağa ulaştım ve anladım ki burası gerçekten de bir labirent gibiydi. Dert ettiğim şey de onca yolu nasıl geri dönüp yine bildiğim yoldan gideceğim oldu, sonra teselli amaçlı bir dahakine buradan gelmemem gerektiğini öğrendim diye kendimi avuttum.
Bazı yollar her yere girer ama her yol bir yere çıkmaz, hayat da böyle değil miydi? Zihinsel olarak bazen bir labirentin içine sıkışmış gibi hissederiz. Aldığımız yollar loş, tenha sokaklar gibi gelir. İnsan derin dehlizlere daldıkça anılarını anımsar fakat bu yolculukta her dokunduğumuz anı daha farklı bir şekle bürünmeye başlar ve zamanla biz o anılardan farklı anılar yaratmaya başlarız. Hayatın yükü, boğuculuğu fazla olmaya başlayınca da insan kestirme yollara başvurur. Psikolojik bunalım, üstüne çöküntü
Kuantum çağı ve idrakin hicreti !
"Kuantum fiziği çıktı mertlik bozuldu mu?"
Her şeyin olabilirlik düzlemine dahil olması, insanı zihin ve felsefe dünyasında reform yapmaya mecbur etti...
Newton’un o saat gibi tıkır tıkır işleyen, her şeyin yerinin ve zamanının belli olduğu determinist evreni bize bir konfor alanı sunuyordu. Ne de olsa sebep belliydi, sonuç belliydi; akıl, doğrusal bir çizgide güvenle yürüyordu. "Mertlik" o düzlemde, kuralların netliğindeydi.
Sonra kuantum fiziği sahneye çıktı ve o net çizgileri birer olasılık bulutuna dönüştürdü. Bir parçacığın aynı anda hem burada hem orada olabilmesi, gözlemcinin niyetinin ve bakışının deneyin sonucunu doğrudan bükmesi, klasik mantığın ezberini tamamen bozdu. Artık "ya o ya bu" diyemiyoruz; evren bize felsefi bir zorunlulukla "hem o hem bu" demeyi dayatıyor.
Bu durum, zihinsel dünyamızda çok köklü bir reformu zorunlu kılıyor çünkü:
"Mutlakiyetten olasılığa"...Katı determinizm yerini ihtimaller felsefesine bıraktı. Bu da ahlâktan ontolojiye kadar her şeyi statik bir yapıdan, dinamik bir sürece dönüştürdü.
"Özne ve nesne bütünlüğü"... Kuantum, gözleyen ile gözleneni birbirinden ayıramayacağımızı söyler. Yani insan, evreni dışarıdan izleyen tarafsız bir seyirci değil; baktığı her şeyi dönüştüren, varoluşun aktif bir paydaşıdır.
"Doğrusal olmayan nedensellik"... Hayat ve düşünce artık düz bir çizgide akmıyor. Tıpkı biyolojideki anlık mutasyonlar veya ekosistemdeki kırılmalar gibi, zihin dünyamızda da sıçramalarla, öngörülemez eşiklerle düşünmek zorundayız.
Bu yeni düzlemde "mertlik" belki biçim değiştirdi ama büsbütün yok olmadı. Eski dünyanın katı ve her şeyden emin olan o sahte güvenliğinden sıyrılıp; olasılıkların, belirsizliğin ve muazzam bir iç içe geçmişliğin getirdiği o derin bilgeliğe (irfana) adım atmak gerekiyor. Zihin, bu reformu