Hazal
@hazalsakli
Kitaba Gece Yarısı Kütüphanesi hevesiyle başladım. Benzer bir duygu yoğunluğu, içine çeken hikayeler bekliyordum. Ama açıkçası beklediğim gibi olmadı.
Konu aslında çok güzel. Zamanı geri dönebilmek, kaybettiklerimizle yeniden karşılaşmak… Ama o kadar boş bırakılmış ki. Karakterlerle bağ kurmak zor, hikayeler yeterince derin değil. Ne insana dokunan bir cümle bulabildim ne de gerçekten etkileyen bir an.Okudum,bitti. Ama okumasam da çok bir şey kaçırmış olmazmışım .
Eğer gece yarısı kütüphanesini okumamış biriyseniz bunun yerine onu okumanızı tavsiye ederim, okuduysanız da bir daha okumanızı öneririm :))))))
“Yaşam, senin yaşamın sana seslendiğinde, duymazlıktan geleceksin. Çünkü sen yaşamdan korkuyorsun, küçük adam, çok korkuyorsun.”
Bu cümlelerle sesleniyor Reich hepimizin içinde saklanan korkularıyla yaşayan o ürkek, bastırılmış “küçük adama”. Her satırda yüzüne tokat gibi gerçekler çarpıyor. Reich, sadece birey olarak bizi değil, toplumun neden bir türlü değişmediğini de çok net anlatıyor.
Cesaret edemediğimiz şeyler, bastırdığımız duygular, kendi kendimizi sabote edişimiz… Hepsi bu kitabın konusu.
Duygu Yıldız e şimdiye kadar bu kitabı söylemediği için çok kızdım ama geç de olsa böyle bir kitabı okuyabildiğim için minnetim kızgınlığımı gölgede bıraktı Dediği gibi okunması gereken kitap gibi kitap..
Duygu Yıldız e şimdiye kadar bu kitabı söylemediği için çok kızdım ama geç de olsa böyle bir kitabı okuyabildiğim için minnetim kızgınlığımı gölgede bıraktı Dediği gibi okunması gereken kitap gibi kitap..
Uzun zamandır hiçbir kitap beni bu kadar derinden etkilememişti. Yaşamak, okurken içimi parçaladı; yazar, her şeye rağmen ‘yaşamak’ demenin ne anlama geldiğini bize güçlü bir şekilde hissettiriyor. Bir noktada, yazarın dediği gibi, ‘Ağlamak istedim ama gözyaşım tükenmişti.’ Bu cümleyle tam anlamıyla aynı hisleri yaşadım. İnsan ruhuna işleyen, unutulmaz bir eser. Herkesin mutlaka okuması gereken bir kitap.( mümkünse açık alanda,kalabalıkta değil.Evde bir paket pecetenizle )
Osamu Dazai, bu kısa romanını, bir okurunun kendisine gönderdiği günlüklerden esinlenerek yazmış. Kitap, isimsiz bir genç kızın yirmi dört saatini anlatıyor. Görünürde şaşalı bir olay örgüsü olmasa da her bir cümlesi derin bir etki bırakıyor.
Kız, kendi iç dünyasındaki çatışmalarla boğuşurken, bu çatışmalara rağmen hayata tutunacak bir şeyler buluyor ve yoluna devam ediyor. Sade ama güçlü bir anlatımla, okuru içine çeken bir eser. Okuması son derece keyiflii, su gibi akıp giden bir kitaptı..
Duygu Yıldız in oku tam senlik demesiyle anlamıştım Okumaya kıyamadım. Her sayfayı sindirerek yavaşca okudum. Yazarın dediği gibi -Bu kitap her açıdan tahlil edilmiş, enine boyuna taranmış tek bir ruh halidir- Sorduklarımız , sormak istediklerimiz; düşündüklerimiz ,düşünmeye yüreğimizin yetmedikleri…İçten içe kendimizle bile konuşmaya korktuğumuz her şeyi bizler yerine de konuşmuş.