Hazelnutlibrary
@hazelnutlibrary
Okuma ihtiyacı barut gibidir bir kere tutuşunca artık sönmez (Victor Hugo)
Reklam
Sev Onu Çılgınca
Okudum, bitti ama içimde bıraktığı his hâlâ taze. Şiir kitaplarını okumayı çok severim; bu kitabı da severek, sindire sindire okudum. Birçok sayfanın altını çizdim. Bazı şiirler var ki insanı benden alıyor, başka duygulara sürüklüyor. Favori şiir kitaplarım arasında yerini aldı. Gönülden tavsiye ederim, mutlaka okuyun.
Rahmet Peygamberi
Okudum bitti.
Bu kitaba başlamadan önce açıkçası biraz korkum vardı. “Ya sıkılırsam, ya yarım bırakmak zorunda kalırsam?” diye düşünüyordum. Fakat korktuğum gibi olmadı. Aksine, son derece akıcı ve sürükleyici bir anlatıma sahipti. Elimden bırakmakta zorlandım.
Kitap, Peygamber Efendimizin doğumundan önceki dönemden başlayarak vefatına kadar olan süreci ve kronolojik bir şekilde ele alıyor. Olaylar hem anlaşılır hem de duygusal bir derinlikle anlatılmış. Okurken birçok yerde derinden etkilendim, hatta duygulandığım anlar oldu.
Hz. Muhammed’in hayatını okumak, O’na olan hayranlığımı ve sevgimi artırdı. Normalde kendimi ifade ederken bu kadar düşünmem; ancak söz konusu Peygamber Efendimiz olunca yanlış bir kelime kullanmamak için daha özenli davranmak istiyorum. Bu bile kitabın bende bıraktığı etkinin bir göstergesi.
Son zamanlarda bu tarz eserler daha çok ilgimi çekmeye başladı. Siyer ve İslam üzerine okunan kitapların insana manevi anlamda çok şey kattığını düşünüyorum. İç dünyama farklı bir bakış açısı kazandırdığını hissediyorum. Sadece bilgi edinmek değil, ruhsal olarak da beslenmek gibi…
Bu tür kitaplarla ilgilenenlere, özellikle başlangıç yapmak isteyenlere bu eseri gönül rahatlığıyla tavsiye ederim. İslam tarihi ve siyer alanında okuma yaparken doğru ve güvenilir kaynaklara yönelmenin önemli olduğunu da düşünüyorum. Çünkü her kitap ne yazık ki doğru bilgileri aktarmayabiliyor.
Kısacası, benim için hem öğretici hem de manevi yönü güçlü, dolu dolu bir okuma deneyimi oldu.
Emanet
Yazarın kalemiyle ilk kez bu kitap sayesinde tanışmıştım ve daha o zaman kalbimi bırakmıştım satırlarına. Yıllar önce okuduğumda.Ben bunu kesin tekrar okurum demiştim. Gerçekten de öyle oldu. Bu ay ikinci kez okudum. Ve ilk okuduğumda ne hissettiysem yine aynı yerden, aynı derinlikte hissettim.
Baştan sona insanın içine işleyen bir hikâye… Elinizden bırakamıyorsunuz ama okurken de içiniz paramparça oluyor. Bitse bir türlü, bitmese bir türlü… Aylar geçse de etkisi kalıyor. En azından bende öyle oldu.
Okurken kime üzüleceğimi şaşırdım ama en çok Mevsim’e ağladım. Öyle böyle değil… İçim söküldü resmen. Kavuşamayan bir aşk, evladından habersiz bir baba, tüm suçu babasına yükleyen bir evlat… Ah aileler… Sırf siz istiyorsunuz diye bir hayat kurulmaz ki. Bu hikâyede gerçekten kim mutlu oldu?
Mihriye ve Şahnaz’a öyle kızdım ki… Yaptığınız onca şeye değdi mi? Sonunda siz de mutlu olamadınız. Keşke böyle olmasaydı. Keşke bunca acının içinde Mevsim biraz olsun gülebilseydi dedim durdum.
Berhan… Sevdiği için elinden geleni yapan ama yine de kavuşamayan adam… Sen verdiğin sözü tuttun. Kimseyi ondan fazla sevemedin. Belki de en acısı buydu.
Bunları yazarken bile gözlerim doluyor. Cihan… Annesinin biricik oğlu… Seni aslında en güvendiği insana emanet etmişti.
Daha fazla yazarsam yine hüzünleneceğim. O yüzden burada bırakıyorum. Ama gerçekten söylüyorum, bu kitabı mutlaka okuyun. Kalbinize dokunacak.
