Mahmur bakışların alaşağı etsin beni
Belki duyarım gözlerimdeki yalnızlığı
Sensizliği
Bulamıyorum içimdeki buruk acıyı
Nerede olduğumu bilmeden sadece ve sadece
Umutsuzluğun en acı tepesinde sarılmak istiyorum sana
O delice esen rüzgar saçlarını kalbimde savursun bir tek ben dokunabileyim
Ben hissedebileyim
“Daha çok anlat” dedim.
“Hoşuna gidiyor mu?”
“Çok. Elimden gelse seninle sekiz yüz elli iki bin kilometre hiç durmadan konuşurdum.”
“Bu kadar yola nasıl benzin yetiştiririz?”
“Gider gibi yaparız."
Elimden gelse...
“Çok empati kuruyorsunuz, ne dünya bu kadar hassasiyeti kaldırır, ne insanlar bu kadar inceliği... Hakikat çok daha basittir, çok daha acımasız.”
Ahmet Ümit