masal yazara dünyalar yaratan hayal gücünü gönlünce kullanma fırsatı tanır ve yaratma eylemi de her zaman bilinçli değildir. yazar, kaleme aldığı öykü kendi içindeki bir kuvvet tarafından ortaya çıkarılıyormuş duygusuna kapılabilir. sanki hipnoz altında gibi yazdığı olur.
Thomas tanrıya götüren iki ayrı yol olduğuna inanmıştı. biri inanç ve vahiy yolu, diğeri de akıl ve duyuların yolu. inanç ve vahiy yolu daha emin bir yoldur çünkü sadece akla güvenirsek kolayca yanılabiliriz.
"neden yaşadığımızı düşündün mü hiç?"
"bakıyorum işin ucunu bırakmıyorsun."
"tersine. cevabı biliyorum artık. bu gezegende insanlar yaşıyor ki, biri bütün her şeye ad koyabilsin."
çevresinde gördüğü her şey öyle güzel, öyle canlıydı ki sofie gözlerini ovuşturmak zorunda kaldı. ama gördüklerinin hiçbirisi sonsuza dek var olmayacaktı. buna rağmen yüz yıl sonra burada yine aynı çiçekler, aynı hayvanlar bulunacaktı. tek tek her çiçek ve her hayvan ölüp unutulsa bile, bir şey buraların nasıl olduğunu "hatırlayacaktı".