Bir halkın denizine son bakışı,
bir annenin geride bıraktığı çocukluğu,ve geri dönülemeyeceğini bile bile yürünmüş yollar…Bu kitapta kelimeler eksik değil,aksine fazla geliyor insanın boğazına.Çünkü bazı satırlar okunmaz… hissedilir ve belki de bu yüzden “adsız”...Çünkü her okuyanın içinde, kendi kaybının adıyla yankılanıyor.
Unutulmayan acılar vardır.Ve bazı hikâyeler… ne kadar sessiz yazılırsa yazılsın,tarihin en yüksek çığlığı olur.