iyilik yapmaya, iyilerden olmaya bakalım. bir şeylere öncülük edemiyorsak da bir tutam ot/güncellik uğruna, onu elinde tutanın arkasından koşarak tüm orijinalliğimizi kaybetmeye gerek yok. gelin sahiden kendimiz olalım.
Derler ki insanlar kendilerine ne söylendiğini unutur ama nasıl hissettirildiklerini unutmazmış.
Olanı biteni ufak tefek demeden kaydedebilsek, aradan zaman geçip de dönüp baktığımızda hepsinin içerdiği kat kat anlamları açık seçik görürüz. Lakin, marifet bu değil. Marifet o anlamları tam da olayın içindeyken görebilmek ve gören göze, anlayan kalbe yakışır bir hilm ahlakı ile mukabelede bulunabilmek.
Hiçbir ağaç kabuğu diğerinin aynı değil, hiçbir kar tanesi, hiçbir parmak izi... Hiçbir gün aynı dünyaya doğmuyor güneş. Sadece insan, birbirinin aynı olmaya bu denli hevesli.
olup bitenler üzerine düşünüp kafa yoracak zamanları olsaydı, hayat nasıl olurdu acaba? farklı bir hayatları mı olurdu, üç aşağı beş yukarı aynı mı; yoksa sadece yollarını kaybetmekle mi kalırlardı?
