Ama sevinç ve mutluluk insanı ne kadar da güzel kılıyor! Kalp aşkla nasıl da kaynıyor! İnsan bütün kalbini bir başka kalbe akıtmak istiyor. Ve bu sevinç ne kadar bulaşıcı!
“Komik bir benzetme yapmak gerekirse, kentimiz iyi yetiştirilmiş, heybetli bir at, ben de bir at sineğiyim; Tanrı beni bu atın üzerine yerleştirdi, ona bağlıyım, çünkü heybetinden ötürü tembelliğe meyleden bu at, bir sineğin varlığıyla ayaklanabilir.”
Bir ülke iyi yönetiliyorsa, yoksulluk ve düşkünlüğün varlığı utanç verici bir şeydir. Bir ülke kötü yönetiliyorsa, zenginlik ve onur gibi şeylerin varlığından utanç duyulmalıdır.