Ayşe
@helianthus_
33 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Fakat onu öldüren, herkesten çok kendisinin kötülüğüydü. Kendine saygı duyamamak kadar ona acı çektiren hal yoktu. Kendinden korktuğu, ruhunun karanlığından bir tiksinti duyduğu zamanlar, "Ah, ne iğrenç bir muammayım!" diyerek kendindeki bu iki ruhu, bu bazen hep mavi ve saf, fakat çoğu zaman böyle kana bulanmış, murdar ruhları düşünür, daimi bir ses olmak üzere içinden kendine "Canavar!" diye hitap eden bir vicdan bulurdu.
"Ya ben, ben ne yapayım?" Ah, niçin o daima böyleydi? Dünyada huzur ve rahatın hep düşüncelerden doğduğunu görüp kendini üzen şeylerin de hep kendi muhayyilesinin, kendi tercihlerinin icatları olduğunu düşünerek kendine, ruhuna karşı bir şey yapamadığından, kendini iyileştirmek için bir çare bulamadığından deliren bir öfke ve kızgınlık hissediyordu.
Gerçekte bir duygu galeyanı arasında haykırarak bu otlara karışmak, topraklara karışmak için karşı konulmaz bir ihtiyaçla acı çekiyordu. Kendini en çok şaşkınlığa uğratan güzelliklerin karşısında hissetiği ezilmek, ölmek arzusu şimdi daha şiddetli ve gücünü tüketen bir inatla onu zayıf düşürüyordu.
O her türlü endişeden uzakta geçirdiği hayatı, hiçbir çaba harcamadan bile ümit edilenin üstünde bir neşeyle, daima beklenmedik tebessümlerle gelen, hep güzelliklerle, hep mutluluklarla gelen o sade hayatı, ona şimdi ele geçmesi imkansız bir lütuf acılığıyla, bir hüsran matemiyle görünüyordu.
...kabahat, şu sebebini düşününce kalbini sızlatan can sıkıntısında, ne kadar aşk ve bağlılıkla geçerse geçsin beş senelik hayatın yıprattığı kalplerde, bu kalplerin, insan kalbinin eskimeye olan kabiliyetindeydi.