numqvis me seqvitur
@hellebore
402 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
"Bazen yalnız olmaktan duyduğum coşkuya, bu duygudan açık biçimde ayırmakta güçlük çektiğim bir başka duygu eklenirdi: Kollarım arasında sıkı sıkıya tutabileceğim bir köylü kızının gözlerimin önünde belirmesi arzusunun harekete geçirdiği bir duygu."
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Bağışlar mısın bir iki yıl kaçındığım, ama
Sonra tümüyle battığım günahı?
Bunu yaptığında, sona ermez işin,
Çünkü daha fazlası var bende."
Bağımlılığın yalnızlığı gidermenin yollarından biri olduğunu söylemek, yanlış bir izlenim vermek olur. Bağımlılığın giderdiği şey, hücre hapsinin getirdiği duyusal yoksunluktur. Ve hücre hapsi, şu ana kadar belirttiğim gibi, dört duvarı, kilitli bir kapıyı ve bir gardiyanı gerektirmez; yalnızca dünyayla olan doğal karşılıklılık duygumuzu yitirmemiz ve elimizden geldiğince bu yitimi gidermeyi deneyecek kadar acıyla onun bilincinde olmamız yeterlidir.
Sanatın bu kadar pahalı olmasının nedeni de budur. Bizim iğdiş edilmemizi, yani bir hiç için her şeyden feragat edilmesi gerektiğini akla getirir.
Gözlerle sürekli karşılaşsak da onları fark etmeye, onlardan tedirgin olmaya başladığımız zaman, bir arzuyu, öngöremeyeceğimiz veya başa çıkamayacağımız bir şeyi cisimleştirdikleri zamandır.