sevgileriyle övünenlerin gururu çoğu kez gençliğin parıltısına, güzelliğin geçici cilasına yaslanır. oysa zaman en parlak yüzleri solgunlaştırır; bedenler kilo alır, verir, sarkar, değişir. işte o vakit övünçleri neye dayanır? gerçek sevgililer sevdiklerinin güzelliğini başkalarının gözünden aramazlar. onların övgüsü dışarıdan gelen hayranlıkla beslenmez. çünkü hakiki sevgi yüzün çizgilerinde, bedenin değişiminde değil; ruhun derinliğinde, kalbin sadakatinde kök salar. bir gün güzellikten eser kalmadığında hâlâ övünebilenler vardır: onlar sevgilerinin özüyle övünürler. başkalarının hayranlığına ihtiyaç duymadan kendi içlerinde büyüttükleri bağlılıkla parlarlar.