Zor olan kabullenmekti
İyi şeyleri mahvetmek ile bilinirim üstadım insanlar gölge yanlarını görmek istemez görse de üstünden yıllar geçse de kabul etmek istemezler hep bir haklı haksız mahkemesi kurulur illa biri kurban olmak zorundaymış gibi bilmezler ki sürekli hayatı kötü olan biri iyiyi görünce afallıyor aynı şekilde sürekli hayatı iyi giden biri birden düşerse dengesini kaybeder ...
Silinip gitti...
Yıllarca aynı rol, aynı perde
Yıllarca aynı ev aynı yerde
Sevdim de katlandım bunca derde
Ama çok yanlıştı,
Adı yanlış aşktı
Ama suç hep bende
youtu.be/MHPxZNthkOo?si=...
Neyse sen halledersin hep öyle olmadı mı zaten
Bizi bir bütün olarak göremedin ki hiç bir zaman kendini ayrı yerde tuttun hep sözde vardın o zaman ben kendimi niye sürekli yalnız tek başıma hisettim en basit şeyi bile niye senle paylaşıp sana yük olmaktan yansıtmaktan korktum geri adım attım hep en çok da kendimi yargıladım en çok da kendinden koruman lazımdı beni sonra iyiyken bile gözümden yaşlar süzülür oldu anlam veremedim...
Herkes uyuyor ne güzel..
Her şey bana kaldı. Gece, gökyüzü, müzik, kaldırımlar, hayaller..
Herkes uyuyor işte. Ben kaldım gecede yine. Ben hep kalıyorum gecede..
Sonra iyice kararınca gök, içine doğuyor güneş..
Hani her doğum sancır ya, güneş neyin sancısını çekiyor gecenin kalbinden çıkarken?
Güneş kadar vefalısını görmedim. Batsa da yıldızları ve Ay'ı bırakıyor. Onun yokluğu karanlığın adı.
Ve şimdi herkes uyuyor, yıldızlar bana kaldı, Ay bana..
Öyle bir an olur ki, yaptığın hata yaşanması gerekirken yaşayamadıklarının sebebi olur..
Sonrası hep pişmanlık..