hesna
@hessnaa
30 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir babanın çocuğuna yapabileceği en büyük kötülük: Hor görmek. Yerine ulaşamayan 62 sayfalık mektubumuzda Kafka, küçüklüğünden bu yana babası ile olan mücadelesini anlatır ve duygularının analizini yapar. Babasının kurduğu otoriteyi, onlara karşı olan tavır ve tutumlarını eleştirir. Aslında bakarsanız bu mektup Kafka'nın içinde biriktirdiği ve söyleyemediği şeylerin hepsini içerir, bir iç döküştür. Mektubu babasına teslim etmesi için annesine verir ama ne yazık ki annesi bunu kabul etmez ve mektubumuz yerine bir daha asla ulaşamaz. Kitabı okurken ister istemez empati kurdum ve yer yer içimin burkulduğunu söyleyebilirim. Sevgisini belli etmeyen bir baba, sürekli ezilip aşağılanan, azarlanan bir çocuk... Genel havası kasvetli olan bir kitaptı. Diğer kitaplarına nispeten Babaya Mektup'ta kitaptan kopmadım. Örneğin Bir Köy Hekimi'ni ve Açlık Sanatçısı'nı okurken kısa olmalarına rağmen çok zorlanmış ve dürüst olmak gerekirse anlatmak istediği şeyleri pek anlayamamıştım. Ama bu gayet açık ve akıcı ilerleyen bir kitaptı. Konusu yönüyle biraz hüzünlü olsa da okurken beni boğmadı. Aynı zamanda her Kafka eserinde olduğu gibi dolu dolu bir kitaptı. Altını çizdiğim o kadar güzel cümleler var ki sanırım onlar için ayrı bir post hazırlayacağım :') Sözün özü, ben sevdim. Henüz okumadıysanız tavsiye edilir.
Albert Camus'nün kalemi ile varoluşçuluk akımının etkilerini baskın olarak hissedeceğiniz, 110 sayfa olmasına rağmen derin anlamlar içeren bir kitap. Ana karakterimiz Meursault toplumun istediği kalıba girmeyi reddeden diğer bir deyişle topluma yabancılaşan bir kişidir. Annesinin ölümüyle başlayan yolculuğunda yanlışlıkla gerçekleşen bir kaza üzerine kendisini mahkemede bulur. Toplum normlarını hiçe sayan Meursault mahkemede cinayetten çok annesinin ölümünü kayıtsızca kabullenmesinden dolayı yargılanacaktır.
Kitabı bitirdiğimde her ne kadar üzülsem de okurken bazı kısımlarda, keşke arada ben de Meursault gibi düşünebilsem diyemeden edemedim :') Albert Camus karakterin yaklaşımlarını, soğukkanlılığını ustaca dile getirmiş. Acaba ne olacak, hapise mi girer serbest mi bırakılır diye heyecanla düşünürken, kitabın son sayfasında tamamen ters köşe oldum. Okumayan herkese tavsiye ederim.
Kübalı yazar Guillermo Rosales genel olarak zor bir hayat sürdü. Yaşadığı dönemlerdeki karışıklıklardan dolayı iki kez sürgün edildi. Zihinsel rahatsızlıkları ve ağır şizofreniden mağdur olması nedeniyle, eserlerinin çoğunu okuyucuyla buluşturmaktan kaçınarak imha etti. Felaketzedeler Evi'nde bir bölümde şöyle yazıyordu: "Elime bir tabanca aldığımı hayal ediyorum. Dayıyorum şakağıma. Tetiği çekiyorum."
6 Temmuz 1993 salı sabahı, bu kurmacasını gerçeğe dönüştürerek 47 yaşında intihar etti.
Kitap değerlendirmesine gelecek olursam, ağır şizofreniden muzdarip olduğu dönemde kaldığı bakımevlerinin benzerinden bahsettiği bu kitap Rosales'in otobiyografik romanı olarak da kabul edilir. William Küba'dan Miami'ye gelmiş sürgün bir yazardır. Akrabaları varlıklı olmalarına rağmen William'ı yanına almaz ve bakımevine bırakır. Bakımevinde kalanlar; akıl sağlığını yitirmişler, dışlanmışlar, her şeylerini kaybetmişlerden oluşmaktadır. Aklını yitirmişlerin üzerinden geçinen sahtekar bir patron, sürekli onları dövüp taciz eden bir yardımcı... Genel havası kederli ve karamsar ilerleyen kitabımıza Francis'in dahil olmasıyla birlikte bir aşk filizleniyor ve William için umutlar bir anlığına da olsa yeşeriyor.
Entellektüel Öfke olarak da bilinen Rosales, üslubunu romanı ile ustaca bütünleştirmiş ve etkileyici bir eser bırakmış bize. Ben okudum, sıra sizlerde.
