Yaşam, umarsızlık kıskacına yakalanmış bireyin üstüne kapandıkça, birey ölümden başka bir şey yeşertemez kendi içinde.
Edimin anlamını tam da başardığına inandığı anda yitirmesi durumunda intihar kaçınılmazdır, çünkü yaratılan yeni ben içe dönük bir hesaplaşma, suçluluk duygusu, mutluluk, kişisel acılar yaşar, bunları sözcüklere döker... Baştan yaşar... Paylaşma yoktur... İçini dışa vurdukça daha da yalnızlaşır. İşte bu nedenle göksel bir son aşağılayıcıdır.
Sonuç olarak şizoid kişilik giderek dış dünyaya, daha sonra da içinde oluşturduğu ötekine (bazen "ötekilere") yabancılaşır, onlarla sevgi-nefret ilişkileri kurar, bozar, yeniden kurar. Yabancılaşmanın doruk noktalarında yapılan bir meydan savaşıdır bu, "başkaları" bunun ayırdına bile varamazlar.
Puan vermedi·248 syf.·
24 günde okudu
·2022 45. kitabı
