insan varoluşu, terk edilmişlik ile emin kılınmışlığın çapraz etkisi nedeniyle daima gergin olan bir kendi kendisiyle ilişki halindedir. kendi kendimize biteviye üzüntü halindeyiz.
hakkını veremedik alınterimizin suçluyuz
har vurup harman savurduk ömrümüzü
akıllı bir maymun olmaktan öteye gidemedik
şimdi bu kördövüşünde yenildikse suç bizim
geç anladık zavallılığımızı
her şeyi bu sağır göklerden bekledik yıllardır
bizi kimseler inandıramadı ölüme
bize kimseler öğretmedi insanlığımızı