"Şey-Ben, ben kimim bilemiyorum şu anda efendim- daha sabah gözümü açtığımda kimdim, biliyordum, ama şimdi sanıyorum sabahtan beri değişmişim, değişmişim, durmadan değişmişim."
Çünkü insan denen mahlukun en önemli niteliklerinden biri unutmaktı. İyiliği de kötülüğü de, acıyı da, mutluluğu da, korkuyu da sevinci de unuturlardı. O yüzden aynı hataları tekrarlardı.
"Ayağımızın altındaki toprak kayıyor gibi. En etkileyici, en yerli yerine oturmuş sözcüklerimiz, düşüncelerimiz bile çaresizliğimize derman olmuyor: Hiçbiri bugün iş görmüyor, hep günü geçmiş şeyler gibi kalıyor."