Ne güzel olurdun, bakarken bana
Bağlılık gibiydin, sessiz ve derin
Umuttu galiba hepimizin başkanı
Onun da sadece gözleri vardı.
Gelmeyen yolcu, şimdi o günler
Elden ayaktan kesilen selam
Aklına gelenler, yazmayan yazı
Herkesten önce olurken akşam.
Bütün ışıkları yanıyor üzüntümün
Gitmek istemezken gittiğim o yer,
Güneşin yok saydığı çelimsiz günler,
Bir anlık öfkeye verdiler beni;
Dünya! Zemin kat, yüksek kader...
Unutkanlık mıydı, öyle bir şeydi
Asılmış birinin yüzüne bakmak.