Hilâl
@hilalozmn
burada yazılan her şey benim için
Mezun
Tarih
166 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Çok uzun yoldan geliyorum
getirdiklerim cebime sığamayacak kadar büyük,
görenin aşina olduğu kadar da bariz..
Öyle ki, daha büyüğünü görmedim ve daha güçlüsünü.. göremeyeceğim de..
Bu en uca kadar gidip, sonun başlangıcını, uçurumu görmek gibi bir şey.. daha ötesinin olmadığını bilmenin rahatlığı..
elimdekileri de ancak ben getirebilirdim zaten.. başkası aynı şeyleri de verseydi bana, gördüklerim bir ayna misali farklı olurdu.. zaten sonunda hepimiz birer yansıma getiriyoruz ellerimizde.. sonra diyorum ki, aynada tüm marifet, sırlı diye boşuna demiyorlar..
"Belki biraz dolaşırız dediydim," dedim akabinde.
'Dediydim' dediğime göre kesin köylüydüm ben. Onlar böyle konuşur, değil mi, şehirliler 'demiştim' filan der. Geleyim de şunları şordan şöyle alayım dediydim. Tabi. Zatı alinize bana bunları yapmayın demiştim. Boş muhabbet, ne köyü ne kasabası. Hem köylü olsaydım bunları nasıl düşünebilirdim ki?Yoksa düşünebilir miydim? Oha, ben kesinlikle şehirli bir hödük olmalıyım, soruya bak 'köylü olsam bunları nasıl düşünecekmişim de mişim.. niye lan, köylüler düşünemiyor mu? Yok ama şimdi, kendime fırça attığıma göre o kadar da hödük değilim demek ki.. tabi.”
“Kendi hakkımda bir şey bilmiyorum ki huzursuz olayım? İnsan kendisini tanımaya başladıkça huzursuzlukla tanışır, insan kendisini keşfederken acıya dokunur. Filan gibi laflar edesim var, da etmeyeyim, insan kendi kendisine böyle şeyler söylememeli, yani söylememeliymiş gibi hissediyorum, tutup işin sonunda zerzevatçı çıkmak var. Gerçi şu ana kadar kendim hakkında edindiğim izlenim öyle çok da vasıfsız bir adam olmadığıma dair, ancak zaten anca bir cahil kendisini bilge zanneder. Bak işte, kesin birikimli filan bir adamım ben, ettigim laf altı okka vallahi. Sırıttım. İnsan akıllı olduğunu anlayınca da zannedince de sırıtıyor, ne yapayım, içten gelen bir şey bu. Güneş de tam tepede artık.”
“Korku da kaygı da yerinde duruyor. Deliriyorum, az kaldı. Ya da belki asıl bunlar kendimi ikna etmek için söylediğim şeylerdir. Ben aslında şu an hafızasızlık dolayısıyla epeyce mutluyumdur, huzur içinde yaşıyorumdur. Ama bu pek de normal bir şey olmadığı için anormalliği farketmemem için kaygı duyduğumu söylüyorumdur, söylüyorumdur değil, söyleyerek kaygı duyduğuma inandırmaya çalışıyorumdur kendimi. Çünkü anormalliği farkedersem bu anormalliğin sebebi üzerine kafa yormaya başlarımdır. Bu ise kendimin pek hoşuna gitmeyebilirdir. Bu da olabilir.”
“İlgisi yok. Kendimi iknaya çalışıyorum ve bunu fark etmek çok kötü. İnsan kendisini ikna etmeye çalıştığını fark ederse, kendisini nasıl ikna edebilir ki?”