İnsan hayatı başkalarının yaptığı hataların ağırlığını yüklenemeyecek kadar kısaydı. Herkes kendi hayatını yaşıyor ve yaşama karşılığında kendine çıkan faturayı ödüyordu. İşin acıklı yanış şuydu ki insan tek bir hata için bir sürü ödeme yapmak zorunda kalıyordu.
Kişinin kendi kendini suçlaması doyum verici bir lükstür. Kendimizi suçladığımız zaman başka hiç kimsenin bizi suçlamaya hakkı yokmuş gibi gelir. Kişiyi günahtan arındıran itirafın kendisidir yoksa günah çıkartan papaz değil.