VLADIMIR: İnsan artık gülmeye bile cesaret edemiyor.
ESTRAGON: Bir mahrumiyetten bahsediyorsun.
VLADIMIR: Yalnızca tebessüm etmek mümkün. (Yüzünde kocaman bir tebessüm belirir, uzun süre öyle durur, sonra birdenbire tebessüm yok olur.) Bu aynı şey değil.
Bir kere kadere çalım atsak bahtiyarız. Ama bırak kadere çalım atmayı topu bile alamıyoruz. Ki defans yapmaktan anamız ağladı. Gol atmak söz konusu bile değil...
Tamam, yaşadığınız şey anormal olmasına anormal ama kim bilir neyin karşılığı... Neyin ihtiyacı bu... Ya oralar öyle karanlık yerler ki neyin iyi geldiğini neyin zarar verdiğini bilmemizin imkanı yok.
Bulantı (2015)