Hiçbir gerçek, bir sevdiğimizi kaybettiğimiz zaman duyduğumuz kederi gideremez. Hiçbir gerçek, hiçbir samimiyet, hiçbir güç, hiçbir nezaket bu acıyı geçiremiyor. Tek yapabileceğimiz şey, üzüntüyü sonuna dek yaşamak ve sonunda bundan bir şey öğrenmek.
Geçmişe dönüp baktığımda, aklıma berbat bir bataklık geliyor. Öyle derin , yapışkan bir bataklık ki, adım attıkça pabuçlarım saplanıp kalacakmış gibi hissediyorum. Çamurun içinde bitkin vaziyette yürüyorum. Önümde, arkamda, bataklığın sonsuz karanlığından başka hiçbir şey göremiyorum
Etrafımdakiler çoktan yanımdan geçip gittiler ve ben öyle çamurun içinde debelenip duruyorum.