Kitabı okuyalı birkaç ay geçti, ama inceleme yazmaya karar verdiğimde etkileri dün gibi aklımda. Kitap oldukça sürükleyici. Hikayeler kısımlara ayrılmış ve geçmişinden araya parçalar sıkıştırılmış. Okurken bağlantı kurmak rahat ve geleceği merak ettiriyor ve kitap sizi içine çekiyor. Kadın cinayetleri ile ilgili insanı empati yapmaya zorluyor ve duyarlılık kazandırıyor. Benim için zaten bu konu yeterince acı, kadınların çektikleri çileleri bu romanda okurken yüreğim dağlandı, kah güldüm onlarla birlikte, kah gözyaşı döktüm.
Özellikle erkeklerin daha çok okumasını tavsiye ediyorum, gerçi düzenli kitap okuyacak seviyede kendini geliştirebilmiş erkeklerin bu konulara zaten duyarlı olduklarını sanıyorum, o sözde ‘adam’ olan cahil hırtlar da bir okuma öğrenebilseler keşke.
Ulan cahilliğimi değişmem sizin gibilerin alimligine be hırtlar.
1969 Sait Faik Hikâye Armağanı ve 1969 Türk Dil Kurumu Hikâye Ödülü alan bu eserin içinde 17 tane öykü bulunmakta. Öyküler kısa ama derin anlamlar içeriyor. Büyüksehir insanının yaşama ve şehre tutunma uğraşısını, kavgasını ele alıyor. Perperisan çocuklar, ailesini düşünmeyen babalar, hepsi ayrı telden çalan insanlar...
Kitaba adını veren öykü de beni çok etkiledi ama en derinden vuranı "Elli Kuruş" adlı öykü idi. Gazete satan bir çocuk var. İlaç alacak parası yok. Gazete sattığı kisi kendisine ilaç parasını veriyor ve her sabah bıraktığın gazetelerden düşersin bu borcu diyor. Günden güne borc azalıyor ve son elli kuruş kalıyor lâkin çocuk ortalarda yok. Adam ister istemez bir şüphe ediyor. Sonrasında başka bir cılız çocuğun sokakta gazete sattığını görüp hemen yanına gidiyor. Abisinin borcunu getirip bırakıyor adama. Abisi ölmüştür...☹
#parlakmeltemkitapligi
