Bir bedahet şivesiyle kavrıyoruz ki, sahâbî, kendi nefsine göre değil, O nuru görmüş ve O'ndan bir zerre kapmış olmaya göre kıymetleniyor. Bu kıymeti, nebîlerden sonra, bir atlayışta insanoğlunun en üstünü olmak değeri.
Kalb musaffâdır, mücellâdır. Nazargâhı ilahidir. Sâfiyetini, temizliğini kaybedince zulmete munkalib olur, sahibinin itikadı bozulur. Her hayrı tersinden şer olarak görür.