Ülkemizde imkansızlıklarla mücadele eden ve potansiyellerine ulaşmak için ne istemesi gerektiğini bile bilmeden ana rahminden çıkan çok sayıda çocuk var. Hayatları için çırpınıyorlar. Kıyıda öylece duramayız.
Sonradan, Don kahraman ilan edildi. Aslında hepimizin olması gereken şey budur.
Doktor Donald Liu'ya adanmıştır. (1962-2012)
Her yerdeki ebeveynler küçük bir çocuğa söylenen kelimenin sadece bir kelime olmadığını o çocuğun beyni için, istikrarlı, empati kurabilen, zeki bir yetişkin yetiştirmek için inşa birimi olduğunu anlarsa ve bunu gerçekleştirmek için destek bulursa burası çok farklı bir dünya olur.
"Bizler beklentilerimizim ürünleriyiz," diyor. "Bir noktada birileri bu beklentileri zihnimize sokmuş, ya bunlara ulaşacak şekilde yaşarız ya da bunları unuturuz. Hayatımdaki tek fark hayallerime tutunan, ben gelişip olgunlaşıncaya ve onların da benim hayallerim olduğunu anlayana kadar geçen uzun süre boyunca dayanan insanların olmasıydı."
Hepimiz tenimizin rengi, ebeveynlerimizin cüzdanının kalınlığı veya asıl ülkemizin neresi olduğundan bağımsız olarak hayata hemen hemen aynı seviyede, gelişmemiş olasılıklar yığını olarak başlarız. Peki o zaman doğumdan sonraki başarılarda neden bu kadar çok göze çarpan farklılıklar var?