Görünüşe bakılırsa, aşka dair bütün varsayımların en irrasyonel, en olgunlaşmamış, en içler acısı, ama en yaygın olanı şudur: Kendimizi hasrettiğimiz insan yalnızca duygusal varoluşumuzun merkezi değildir, aymı zamanda çok tuhaf, nesnel açıdan bakınca akıl almazı, son derece haksız bir biçimde, başımıza gelen iyi ya da kötü her şeyden sorumludur. Aşkın o acayip ve hastalıklı ayrıcalığı budur işte.