İdil Drita
@hoid
Kelsier had always loved the mists for reasons he couldn’t describe. Marsh claimed it was because everyone else feared them, and Kelsier was too arrogant to do what everyone else did. Of course, Marsh had never seemed to fear them either. The two brothers felt something, an understanding, an awareness. The mists claimed some as their own.
Reklam
“Ölümden önce yaşam, zayıflıktan önce güç, hedeften önce yolculuk.”
Oathbringer... Sanderson beni bir kez daha şaşırttı. Parlayan Sözler’den sonra daha güzel bir şey okuyamayacağım konusunda oldukça emindim fakat Oathbringer tüm düşüncelerimi değiştirdi. Bu kitapta Roshar tarihinde daha derine inerken aynı zamanda büyü sistemini de daha iyi tanıyoruz. Sanderson’ın yazdığı her büyü sistemine hayran olmama rağmen Dalgalar’dan oluşan bu sistem beni büyüledi. Ama Oathbringer’ın benim için bu kadar etkileyici olmasının asıl sebebi, içerdiği “Cosmere mesajları” olabilir. Kimseye “spoiler” vermek istemediğimden bu mesajlardan çok bahsetmeyeceğim ama henüz kitabı okumadıysanız Savaşkıran’ı önce okumanızı öneririm!
Tüm bu saydığım özelliklerin yanısıra, bu kitapta Dalinar’ın geçmişini öğreniyoruz — ki bu bile kitabı okumanız için yeterli bir sebep, diye düşünüyorum ben.
Bildiğiniz üzere ülkemizde iki kitap arası beklediğimiz süre gereğinden fazla, bu yüzden kitap hakkında biraz daha ayrıntıya inmek ve gelecekte okuduğumda kitabı hatırlayabileceğim bir inceleme yazmak istiyorum. Tabii bu inceleme bir özete benzeyecek ama elimden geldiğince üstünkörü geçmeye çalışacağım. Buradan sonrasını kitabı okumamışlar okumasın: SPOILER UYARISI! (Biliyorum ki kitabı yeni okumuşlar da bir özet okumak istemeyecektir, bu yüzden derlememi atlayıp COSMERE KISMI’na geçebilirsiniz. Ben bu özeti gelecekte dönelim diye yapıyorum.)
Kitap boyunca Dalinar’ın geçmişini incelemek oldukça ilgi çekiciydi: Nihayetinde karısı Evi’yi hatırlayışı, geçmişinde olduğu kişi... Bizim iki kitaptır tanıdığımız adama kıyasla çok farklı. Biliyorum ki hepimiz Dalinar Kholin’i şerefinden ötürü seviyorduk ve her ne kadar geçmişte farklı bir adam olduğundan sık sık bahsedilse de bunu hayal edememiştim. “Heyecan”ı
Cosmere içerisinde okumadığım bir şey kalmasın diye okudum. Çizgi romanlarla ilgili çok bilgi sahibi değilimdir, daha çok manga okuyorum sanırım. Bu yüzden Amerikan tarzı bir çizgi romanı nasıl eleştireceğim konusunda pek emin değilim maalesef. Çünkü her çizimin ayrıntılı oluşu hep kafamı bulandırır ve bu kitapta da biraz bunu yaşadım. Buna rağmen Brandon Sanderson’ın zihnindeki dünyalardan birini görsel olarak görmek oldukça keyifliydi.
Beyaz Kum, Taldain gezegeninde geçiyor ve etraf çok iyi tasarlanmış. Sanderson denilince akla büyü sistemleri gelir, “Kum Büyücüleri” de hoş bir sisteme sahip fakat kum büyüsü yeterince ayrıntılı anlatılamamış (çizgi roman oluşundandır herhalde.) Öte yandan konu çok ortasında kesilmiş. Biliyorum, zaten çizgi romanlarda her kitap öyle apayrı bir konu taşımıyor çünkü her sayfa emek istiyor ve çok uzatılamıyor fakat Beyaz Kum, sürekli devam kitabı çıkaran bir seri değil şu anda. Sanırım sadece iki tane var. Bu da konunun çok yavaş ilerleyeceğini işaret ediyor bana.
Romanın Kozmer’de geçtiğini duyunca bir Hoid sahnesi, hatta bir Hoid tasviri bile ummuştum fakat boş bir umuttu sanırım benimki. İçinde bir Kozmer mesajı vardıysa bile ben fark edemedim. En azından son kısımda şöyle şekilli bir Ars Arcanum ekleseydi Brandon, bunu çok isterdim.
Karakterlere gelince Kenton klasik bir Sanderson karakteri gibi geldi bana. Hoşuma gitmediğinden değil, bu karakter tipini seviyorum ama ne bileyim “işte şunu yapmakla çok doğru yaptı”, “of işte mükemmel bir karakter” dediğim bir sahne olmadı. Herhalde ilk roman diye karakterler şöyle üstünkörü bir şekilde gösterilmiş, büyü sistemi de öyle tanıtılmış ve olay örgüsü de tam örülmemiş. Buna rağmen okuması hoştu, çabucak bitiyor zaten. Sanderson sevenlere öneririm, okuyun gitsin, bir şey kaybetmiyorsunuz.
