Çünkü toplumların hayatını belirleyen önemli şeyler insanların birbirlerine benzeyen yanlarından değil benzemeyen yanlarından çıkıyordu.
Yaşamak, üstesinden gelemediğim bir üzüntü veriyor. İç sıkıntısı, yalnızlık gibi gevşek bir duygu değil bu üzüntü. (…) İnsan kendi mutluluğuna ve azametine asla kavuşamayacaklarını anladıklarında ne hisseder acaba? Çaba.
Hayatta kalmak. Yaşamak. Sonuna kadar sürdürmesi güç, insanın nefesini boğan bir çaba işte.