holyece
@holyece
69 okur puanı
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Sizlere sabrımın sonundan sesleniyorum,
Ortada bir ben kalmadı.
Artık biliyorum, hiç bitmem zannediyordunuz.
Siz, kurtarıcı ilan ettiğiniz halimi sormayıp,
Her halinize destek beklediğiniz,
Her düşüşte yerden kaldırmasını beklediğinizdim.
"O yetişir, o her türlü halleder,
O mutlaka çözer."
Maalesef,
Yetişmeye çalışırken nefesim kesildi,
Halledecek halim kalmadı.
Sizi çözmeye çalıştıkça kendime kördüğüm oldum.
Ben,
Hayallerinizin bekçisi,
Neşenizin eşlikçisi,
Kaygılı gününüzün nöbetçisi,
"İyi miyim?" diye sorulmasa da
Hayatın daima iyi niyet elçisi...
Gerçekten var mıyım?
Ben soruyorum...
Benim göstermediğim derdim
İnsan bazen kendi içinde yaşayan bir kalabalığa dönüşür.
Bir köşede susmak isteyen bir çocuk oturur, diğer tarafta haykırmak isteyen bir yetişkin. Aralarında gidip gelen bir sessizlik vardır; ne tam huzur ne de tam fırtına.
Duygular…
Hiçbiri tek başına gelmez aslında. Sevinç, içinde hafif bir korku taşır kaybetme ihtimali gibi. Hüzün, bir şeylerin gerçekten yaşandığını hatırlatan en dürüst misafirdir. Öfke ise çoğu zaman anlaşılmayan bir kırgınlığın sert kabuğudur.
Ve insan en çok kendi içinde yorulur.
İyi zamanlar, herkesin kendini olduğundan daha merhametli, daha sabırlı, daha güçlü gösterebildiği bir sahnedir. Sözler kolayca verilir, gülüşler cömertçe dağıtılır. Fakat hayat, o sahnenin dekorlarını bir bir indirdiğinde, geriye yalnızca çıplak karakter kalır. İşte o an, insanın gerçekte kim olduğu görünür olur.
Ve belki de bu yüzden, hayatın en zor anları, en berrak hakikatleri taşır.
Reklam