Emir Burak
@homobinhomo
Hep böyle oluyordu: İnsanlar çekip gidiyor ve geriye kendilerinden hiçbir şey bırakmıyorlardı. O da inatla izin vermiyordu kendisinden bir şeyler koparıp götürmelerine.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Öldürdükçe ölünüyormuş; bunu bildim.
Azar azar ölüyorum.
Bir tetiklik işim kaldı.
Nereden ne zaman geleceğini kestiremediğim, ama her an her yanımda hissettiğim bir tetik.
Bunca ölümlerden, öldürmelerden sonra, sessiz, koyu, dinlendirici bir gecenin içinde, başımı kaldırıp uzaklara bakınca; bakınca çok uzaklara sanki seni görecek gibi olsam da; öyle olmuyor işte; bakıyorum ve karanlık uzuyor, derinleşiyor ve ben bir karanlığa kanıp kapılıp belki de şöyle oluyor...
Caddelerde kocaman kocaman yaralar açılmış; hiçbir şey olmamış ama, yaralar ne kanamış ne kabuk bağlamış; öyle, öylece caddelerde kocaman kocaman yaralar işte.
Dönüyordu işte dünya; ihtarlar, ikazlar, silah sesleri, vücudunda patlayan plastik... Tersinden tersine. Böyleydi bildi. Böyle olacaktı, demişlerdi ve sağ eli kazağının altına gitti. Buldu. Sevindi. İncecik bir ipti bulduğu. Şimdi dünya bu incecik ipe bağlıydı. Dünyaya incecik bir iple bağlıydı.
Çekiverdi.